De Griekse suite
Julie Smit, manager en oprichtster van Hotel-Boekenlust, en Jan van Lent, fotograaf en filmmaker, wonen sinds 2003 op het Griekse eiland Lesbos. Elke week verschijnt er een column van Julie Smit en een foto van Jan van Lent.
Gegrilde waterbom
23 juli 2007
Ik weet niet welke mensen hitte en mieren bestuderen, maar volgens mij is er een duidelijk verband tussen temperatuur en mierengedrag. Hoe heter het is, des te wilder lijkt de bende mieren hier in huis. De temperatuur schiet alweer aardig in de richting van de 400C en je komt de mieren werkelijk overal tegen; onuitroeibaar zwerven ze langs al je spullen; van computer, douchekop, telefoon tot de linnenkast en het bed toe. Alles wat je oppakt, moet je controleren op mieren. Terwijl jij je best doet om je zo min mogelijk in te spannen in de hittegolf, zijn zij duidelijk op oorlogspad.
Foto: www.corvandepolder.nl.
Daarom heb ik de strijd opgegeven ze te verdelgen. Tegen hoge temperaturen en rondracende mieren helpt geen olie met basilicum, geen witte peper of gesnipperde uien, geen koffieprut, geen vallen waar hele mierenlegers in verdwijnen om nooit meer terug te keren, behalve dan dat ze worden vervangen door 4 andere legers: geen van al die huismiddeltjes helpen. De mieren blijven het huis belegeren, alsof ze buiten riskeren levend gegrild te worden.
Het is maar omdat we hier van die kleine mieren hebben, anders zou je ze zo de grillpan in lokken om ze te roosteren. Gegrilde mieren is een specialiteit in Santander (Colombia). In Mexico eten ze miereneieren (escamoles) en ook in India en Thailand lusten ze wel pap van mieren. Deskundigen zeggen dat ze heel erg gezond zijn om te eten, dus eigenlijk is het wel jammer dat je hele huis volloopt met lekkere hapjes zonder dat je er wat mee doet. Maar ik heb de grillpan wel te voorschijn gehaald voor een ander experiment. De tijd van de karpoezi's is weer aangebroken. En dat betekent dat je de Grieken volop met die monsters ziet rondsjouwen. Watermeloenen kunnen op z'n tijd heel lekker zijn, maar alsjeblieft, niet elke dag... De Grieken doen alsof ze er dol op zijn. Ze kweken ze bij miljoenen, maar ik heb toch een beetje het idee dat ze ze aan de straatstenen niet kwijtraken. Met alle liefde van de wereld bieden ze je er een aan, of je nu toevallig langsloopt, of dat ze even bij je aan wippen. Ik kan verdorie wel een eigen karpoezi-zaak beginnen! En wat krijg je in een restaurant aangeboden, wanneer je een heerlijke Griekse maaltijd achter de kiezen hebt? Juist, ja. De grootste schaal die ze in de zaak konden vinden, gevuld met stukken karpoezi! Sinds ik weet dat het zo goed voor de lever is en de vrucht overvol zit met vitamines A, C, B6, B1, potassium en magnesium, doe ik braaf mijn best om toch nog wat stukken naar binnen te werken. Tenslotte moet je aan je gezondheid denken, zeker na een copieuze maaltijd. Nu moet ik één ding bekennen: ik ben nog wijzer geworden wat betreft de watermeloenen. We kregen laatst zo'n 10 kilo wegend geval mee naar het strand. Keurig met servetjes en een mes erbij om hem te eten. Het rare was dat die karpoezi die volop in de zon had gelegen, duizendmaal lekkerder smaakte dan in een restaurant. Wanneer je genoeg hebt gegeten, jaagt alleen al het aanzien van zo'n grote schaal gekoeld rood vruchtvlees de stuipen door je gevulde maag. Aan zee, wanneer je met je zoute handen zo'n stuk karpoezi opsmikkelt, is het vruchtvlees juist wat het moet zijn: dorstlessend en, ook al is het niet koud, heerlijk verfrissend. De fout die de Griekse restaurants maken, is ze te serveren na het eten. Dan kan dat wel heel gezond zijn, maar een volle maag ziet zo'n volle schotel niet graag aankomen. Daarentegen is een stuk watermeloen wanneer je dorst hebt, als tussendoortje, en zeker aan zee, heel erg lekker. Vroeger vermaalde ik nog wel eens een watermeloen om het sap eruit op te vangen. Onzin eigenlijk: een hap watermeloen staat gelijk aan een slok watermeloensap. Waarom zou je de moeite doen? Zeker in een hittegolf is dat verspilde energie. Ook een watermeloen inspuiten met wodka is niet goed in de hittegolf: alcohol moet je vermijden met hoge temperaturen. Het is nu zelfs te heet om watermeloenijs te maken. Ik raakte echter geïntrigeerd door een recept dat ik op internet vond, waarvoor ik me toch maar een beetje heb ingespannen: gegrilde watermeloen. Hoe kun je in godsnaam zo'n vrucht die voor 92 à 95% uit water bestaat, grillen? Tot mijn verbazing liep de grillpan helemaal niet vol water en begon de watermeloen zelfs heerlijk te ruiken. Het resultaat was verbluffend lekker: watermeloensteak met een dressing van tomaat en vinaigrette. Je kunt tientallen watermeloensteaks uit één karpoezi halen. Dus dit zal het probleem van het karpoezi-overschot niet weghalen. Maar het is wel een welkome variatie op de immer gepresenteerde stukken watermeloen die in deze tijd te pas en te onpas onder je neus worden geschoven. Gaat deze hittegolf nog langer duren, dan word ik misschien toch nog gek genoeg om er geroosterde mieren aan toe te voegen... Gegrilde watermeloensteaks (voorgerecht, 2 personen)
2 tomaten, ontveld en van de zaadjes ontdaan
3 blaadjes basilicum, fijn gesneden
2 theelepels grof gemalen pistachenoten
1 turks koffiekopje balsamico azijn
3/4 eetlepel suiker
olijfolie
zout
peper
2 stukken watermeloen, elk zo groot en dik als een biefstuk.
Snijd het tomatenvlees in kleine stukjes en bestrooi het met zout en peper. Kook de azijn met de suiker in tot een stroperige vinaigrette. Smeer de stukken watermeloen in met olijfolie en leg deze op de barbecue of in een grillpan. Bak beide kanten ca. 5 minuten, tot ze de bekende grill-strepen vertonen. Leg ze op een bordje, strooi het tomatenmengsel erover uit, de basilicum en tenslotte de pistachenootjes. Serveer eventueel naast een geitenkaasje.
