De Griekse suite
Julie Smit, manager en oprichtster van Hotel-Boekenlust, en Jan van Lent, fotograaf en filmmaker, wonen sinds 2003 op het Griekse eiland Lesbos. Elke week verschijnt er een column van Julie Smit en een foto van Jan van Lent.
Een huis in Griekenland
8 maart 2005Een huis in Toscane, Een huis in de Provence, Een huis in Spanje, u kent die boeken wel. En uiteraard is er ook Een huis in Griekenland. Meestal staat hierin beschreven wat voor ellende het geeft om een huis te bouwen in het buitenland. Naast uiteraard de leuke ervaringen die dat met zich meebrengt.
Hotel Arion met zwembad
Austen Kark's 'Mijn huis in Griekenland' (Prometheus, 2000) heeft als ondertitel: "Een lofzang op het leven in een paradijs". Zo, denkt u, zie je wel, we moeten een huis laten bouwen in het buitenland. Nou, wanneer u de laatste bladzijde van dit boek hebt omgeslagen zult u zien dat dat paradijs met een korreltje zout moet worden genomen. Hierna wil je zeker geen huis laten bouwen in Griekenland. Tenzij je stalen zenuwen hebt en heel geduldig bent. Alleen al om de nodige vergunningen te vergaren moet je hart zwaar bepantserd zijn.
Ik zal hier niet verder uitweiden over zulke lijdenswegen en alleen maar vermelden dat Engelsman Kark al zo lang wachtte op de een of andere vergunning, dat hij naar Athene reed en daar in een kantoor neerstreek waar de ambtenaar zat die deze vergunning moest verstrekken. Kark dreigde dat hij het kantoor niet zou verlaten zonder de benodigde handtekening onder de vergunning. Hij heeft enkele dagen in het kantoor gebivakkeerd.
Net als in Nederland is ook hier de run naar het platteland toegenomen. Nou is dat platteland natuurlijk niet zo ver van Molyvos, je hoeft de bebouwde berg maar af te lopen en je bevindt je midden tussen de schapen. Feit is wel dat men niet meer in die middeleeuwse steegjes wil wonen. Men wil midden in het groen, midden in de rust wonen en niet wakker worden van de vuilnis ophalende ezel of de man die het dorp wekt met zijn visverkoop. Dus is men naarstig op zoek naar een idyllisch plekje onder de zon in een groen weiland.
Bouwmaterialen en arbeidskracht zijn nog steeds goedkoop in Griekenland, dus menigeen zal dromen over het bouwen van het ideale huis. Maar zie eerst maar eens de grond hiervoor te pakken te krijgen. Vooral rond Molyvos zijn de prijzen als een raket de lucht ingeschoten en evenaren ze al bijna de prijzen van de Amsterdamse woningmarkt. Afhankelijk van de prijs krijg je dan ook nog eens te maken met het risico dat wanneer je gaat bouwen, je op een archeologische vondst kan stuiten. Wat hier in Molyvos - en in heel Griekenland - een zeer reeël gevaar kan opleveren. Want dan moet de archeologische dienst er aan te pas komen. De bouwwerkzaamheden moeten worden gestopt en grote kans dat die de komende tien jaar nooit meer zullen worden hervat.
Beter is dus een reeds bestaand huis te kopen en dat zo te verbouwen dat je alsnog een droomhuis krijgt. Maar zoveel huizen zijn er niet te koop, want Grieken verkopen niet zo graag. De Grieken zien een huis als een familiekapitaal dat kan worden doorgegeven aan de kinderen. Die kinderen, die vaak niet allemaal meer in Molyvos wonen, soms niet meer in Griekenland, weten wel dat ze ergens op een ver eilandje nog een huis hebben, maar kijken er niet meer naar om. Zo krijg je dus al die Griekse ruïnes en om die te kopen, riskeer je een familieruzie want het ene kind wil wel en het andere wil niet verkopen. Of het ene kind verkoopt je het huis, waarna het andere kind het huis weer terugvordert omdat die niet was ingelicht over de verkoop en het huis niet kwijt wil.
De leukste anekdote hierover dateert uit de zestiger jaren. Er was eens een Amerikaan die de Acropolis bezocht in Athene. U weet wel, die tempel op een berg die daar boven de stad uittorent. Een slimme Griek dacht grappig te zijn en wees het kale landschap onder de Acropolis aan als zijnde te koop. De Amerikaan was meteen dolenthousiast: een huis met uitzicht op de Acropolis, dat was het summum. Daarmee kon hij thuis komen. De geldtransactie verliep vrij vlot. Toen hij enkele maanden later mensen inhuurde om zijn perceel af te laten zetten kwam het bedrog uit: de Amerikaan was zo naïef geweest om te denken dat hij een stukje Griekse cultuur kon kopen.
Dus hoedt u voor de Griek die beweert dat het Kasteel van Molyvos te koop is. Archeologische plekken, net als kerken of ambtelijke gebouwen zoals scholen worden in Griekenland niet verkocht.
Dan zijn er ook nog de huizen die in het bezit van de bank zijn gekomen wegens niet ingeloste schulden. U weet wat banken doen, die investeren. Ook hier in Griekenland, dus die houden de huizen vast totdat, wie weet, de gouden tijden zijn aangebroken. Het meest schrijnende voorbeeld hiervan is hotel Arion, een bakbeest van een hotel waar je langsrijdt als je van Petra naar Molyvos rijdt. Net na het Delphinia Hotel staat een enorme kolos aan zee al jaren te verloederen. Het hotel heeft één seizoen gedraaid in 1985 waarna het de nekslag kreeg van de bank. Die blijkbaar niet wil verkopen, zodat het hotel steeds meer op een archeologische plek gaat lijken, ware het niet dat men in de oudheid geen gele bepleistering gebruikte.
Wij hebben genoeg van deze verhalen gehoord en zitten niet te wachten op een eigen huis of op verbouwingen. De arbeidskrachten kunnen dan wel goedkoop zijn, als je ziet hoe die arbeidskrachten werken dan zakt je broek af om het even grof uit te drukken. Tenslotte stort niet voor niets de helft van de Olympische wereld in Athene in.
Toen wij een nieuw schuurtje nodig hadden, bestelden we dat kant en klaar: we kregen een soort kooi van metaal geleverd. Geen bouwellende of puinhoop makende arbeiders, in een uurtje stond de schuur stevig verankerd tegen het huis. Een vrolijk pannendak van metalen platen lag er bovenop en we mochten de wanden zelf bekleden. Vrienden van ons deden dat met plastic en daarover rietmatten. Ziet er heel leuk uit. Omdat het riet hier overal in de omgeving groeit besloten we zelf van die rieten matten te fabriceren. Tenslotte willen we de mooiste schuur van Eftalou.
Nou, dat viel vies tegen. Ik zit nu met bouwvakkershanden dit stukje te typen. De kloven doen pijn, het bloed is gestold, de blaren doorgeprikt. Na drie dagen intensief creatief zijn met riet en ijzerdraad is er pas 1/4 van de wanden bedekt. Pfff. En dat is alleen nog maar een eigen schuur. Kun je nagaan hoeveel ellende een eigen huis kan opleveren.
