De Griekse suite
Julie Smit, manager en oprichtster van Hotel-Boekenlust, en Jan van Lent, fotograaf en filmmaker, wonen sinds 2003 op het Griekse eiland Lesbos. Elke week verschijnt er een column van Julie Smit en een foto van Jan van Lent.
My Number One
23 mei 2005Op donderdag 19 mei begon het Eurovisie Songfestival met de halve finale. Wanneer je in het buitenland woont zijn dit leuke evenementen omdat je in bijna alle talen de show helemaal kunt volgen. En je hebt niet alleen een moederland om aan te moedigen, maar ook nog een nieuw thuisland dat je kunt toejuichen. Het Festival biedt een goeie gelegenheid om met vrienden lekker 'kritisch' voor de tv te hangen. Dit jaar hadden we zelfs twee avonden waarop we ons kostelijk geamuseerd hebben dankzij de creativiteit van al die uiteenlopende Europese landen.
Het kasteel van Molyvos
Het Europese Songfestival lijkt elk jaar uitbundiger te worden. Niet alleen is het aantal landen fors toegenomen, maar ook het onofficiële eisenpakket lijkt behoorlijk te zijn uitgebreid. Je moet: er heel goed uitzien, kleding dragen die zoveel mogelijk bloot geeft, met maximaal 6 personen een act hebben waarvan de vonken letterlijk en figuurlijk afspringen, danspasjes en gymnastische oefeningen kunnen maken, festival-tieten hebben (zoals wij de volborstig geëtaleerde boesems van de meeste deelneemsters noemden) en tenslotte moet je ook nog een beetje kunnen zingen.
Het plagiaatgehalte was hoog dit jaar. Wij Nederlanders hadden onze Whitney Houston (Glennis Grace), Duitsland werd vertegenwoordigd door Alanis Morissette (Gracia), de Red Hot Chili Peppers kwamen uit Noorwegen, of was het Kiss? (Wig Wam), Los Ketchup kwam uiteraard uit Spanje (Son de Sol), Malta plagieerde Malta en Martin Vucic uit FYR Macedonia hengelde naar een politieke rel. Het land dat al een Griekse naam probeert te bemachtigen probeerde nu ook nog eens Sakis Rouvas te evenaren, de Griekse festivalvertegenwoordiger van vorig jaar.
Dat men elk jaar goed bestudeert wie en waarom iemand het jaar daarvoor had gewonnen bleek uit de immer theatralere wordende acts en ook uit de kleding. Gelukkig presteerde niemand het op te treden in de Oekraïne-look van Ruslana (de winnares van vorig jaar), maar op enkele uitzonderingen na droeg iedereen zoveel mogelijk bonte uitdossingen die van alles behalve het lichaam bedekten. De in de halve finale uitgevallen Belarus (uitspreken: Bella Rus) had wat mij betreft de prijs mogen krijgen voor de mooiste kleding. De dame uit Belarus trok tijdens het zingen ook nog eens twee jurken uit.
De meest goedkope voorstelling gaf Cyprus waar de meisjes echt veel te korte jurkjes droegen. Als je onder aan je tv-toestel ging liggen kon je met gemak eronder kijken. Wat een ordinaire show! En dat voor een land waar net ontdekt is dat ze kunnen bogen op de oudste wijnteelt in de wereld.
De origineelste show kwam van Grandma Boonika uit Moldavië: die zat te midden van haar rockband die uitbundig te keer ging gezapig in haar schommelstoel te knikkebollen tot ze aan het eind van het nummer haar trom mocht slaan naast de zanger.
Trommels waren dit jaar trouwens helemaal in. De indrukwekkendste voorstelling hiermee werd gebracht door de Roemeense groep Luminita die met forse slagen op grote oliedrums een veredelde versie van Einstürzende Neubauten weergaf.
Ik vond de grootste verliezer Slovenië dat een prachtig nummer presenteerde dat pop en folklore samenbracht. Helaas bereikte deze act zelfs niet de finale, want ik had het liedje graag nog een keer gehoord. Zo'n zelfde mix, compleet met trommels, wist de Turkse Gülseren in een spetterende show naar voren te brengen. Ze kreeg dan ook regelmatig punten, vooral van Duitsland en Nederland, waar de Turken nu eenmaal heel populair zijn.
En dan komen we op het punt van de punten. Het Songfestival is een 'must' voor een goede Europese politicus want alle 'juryleden' (iedereen mag via de telefoon punten geven) doen vreselijk aan vriendjespolitiek. De Scandinavische landen geven al hun buurlanden wat punten, de Oost-europese landen drukken hun afkeer of liefde voor hun naasten ermee uit, Griekenland en Turkije geven elkaar als teken van verzoening punten, Nederland geeft België punten en ga zo maar door.
Tijdens de puntenuitdeling zijn we ons dan ook flink te buiten gegaan met boe geroep. En hoezeer er ook tegen deze jurypraktijken wordt geprotesteerd, het hoort bij het Songfestival en uiteindelijk valt de keuze van Europa toch wel mee? Want je kunt zeggen wat je wilt, maar het liedje dat won klinkt als een klok en werd mooi gepresenteerd. Of ben ik nu al te chauvinistisch?
Op al deze trends was een opvallende uitzondering, die misschien daarom des te meer opviel tussen al die blonde langbenige hooggehakte look-alikes, want ze bracht het tot de tweede plaats: Chiara. Al jarenlang wordt het kleine Malta vertegenwoordigd door een dame (voor mij elk jaar dezelfde, maar het schijnt toch elke keer weer een nieuw ontdekte diva te zijn) die meer het predikaat operazangeres verdient en die voldoet aan alle klassieke regels van het songfestival: geen poespas op het podium, een stem als een klok, een nummer waar je stil van wordt, een echte gala-jurk en altijd aan de stevige kant.
De finale was heel spannend. Nederland was al in de voorronde uitgevallen, maar we hadden Griekenland nog die buiten onze verwachting steeds meer punten verzamelde. De spanning steeg, het gejuich en het boe-geroep werden steeds luider en daar werd Griekenland alweer kampioen: een dolblije Helena Paparizou won de Europese titel zingen met 'My Number One' en een mooi kort jurkje.
Geen joelende voetbal-achtige taferelen die nacht in Molyvos zoals toen het Griekse voetbalteam vorig jaar Europees Kampioen werd, daarvoor is het Songfestival nog niet zo populair onder de bevolking. Enkele straatfeesten in Athene leken er een beetje op. Maar ik kan nu wel voorspellen dat dit volgend jaar gaat veranderen: dan zal de songfestival-koorts uitbreken in Griekenland en zullen alle Grieken weten dat ze weer een Europese titel hebben veroverd die ze moeten zien te handhaven.
Het Oekraïnische Kiev probeerde niet alleen het Songfestival, maar ook zijn stad mooi te presenteren. Het kreeg een kleine bescheiden opknapbeurt en de meeste zwerfhonden werden massaal afgemaakt. Athene kreeg vorig jaar dankzij de Olympische Spelen een face-lift en loste het probleem van de zwerfdieren gedeeltelijk iets sierlijker op. Maar moeten ze volgend jaar nu alweer hun stad aan Europa presenteren?
Waarom komt het Songfestival bijvoorbeeld niet naar Lesvos? Een prachtig idyllisch eiland zullen de deelnemers toch veel meer waarderen dan zo'n grote stad? Het romantische Kasteel van Molyvos geeft mogelijkheid tot een denderende openluchtshow en er zijn genoeg slaapplekken voor alle deelnemers en hun teamleden. Dan kunnen de hotels hier wat gerenoveerd worden en komt er eindelijk eens wat geld om een eiland een facelift te geven. Want het geld kan toch niet altijd naar Athene bijven stromen?
