Joost Niemöller - Deltablues

"Nederlandse roman over oude popjournalist die last heeft van een midlifecrisis." 
deltablues.gif

Joost Niemöller - Deltablues

 Het zou zomaar eens kunnen...

 

De deltablues is een van de oudste bluesstijlen uit het Mississippigebied. Deze muziek werd in de jaren twintig (1920) voor het eerst opgenomen en maakte muzikanten zoals Robert Johnson en John Lee Hooker bekend. Deze melancholische blues, meestal gespeeld door ‘mannen met hoeden op’, is de rode draad door het boek van Joost Niemöller, die, net als in zijn vorige boek ‘Broers’, een generatieportret neerzet. 

 

Maar over welke generatie gaat het hier eigenlijk? De jonge ouderen die proberen erbij te blijven horen, of over een jonge generatie die moet leren standhouden in een veel gevaarlijker maatschappij?

 

Hoofdpersoon en popjournalist Michiel Goedhart wordt 50. Daar wil hij eigenlijk het liefst niet aan denken, maar dat doet zijn moeder wel voor hem. Al 50 jaar bemoedert ze haar zoon, hoewel de zoon denkt dat er tijden waren dat ze meer interesse had voor feestjes en haar danscarrière. Michiel is stug tegen zijn moeder, ronduit verveeld, maar neemt wel altijd de telefoon op als ze hem belt.

 

Op de krant waar Michiel werkt als popjournalist vallen ontslagen. Michiels werk staat steeds meer onder druk. Wat wil je ook met een popjournalist van 50. Concertbezoekers wrijven het hem onder zijn neus: hij schrijft zeikartikels over groepen die niet meer voor zijn leeftijd zijn.

 

Maar Michiel weet van geen ophouden. Hij struint concerten af en de kroegen, waar de bezoekers steeds jonger zijn geworden. Hij is niet de enige. Nog meer oude coryfeeën uit een vervlogen tijd hangen er rond, alsof ze nog 30 zijn. Maar er zijn ook de jonge meisjes. Die tegenwoordig Marokkaanse vriendjes hebben, of gevaarlijk uitziende bodybuilders.

 

Michiel is getuige van een moord. Moord in de muziekgelederen. Hij hoort ook over een groepsverkrachting, die plaatsvond kort voordat hij Yvonne leerde kennen, en ook nog eens op dezelfde plek. Yvonne is een mooie meid, maar echt praten kan Michiel niet met haar. 

 

Er wordt trouwens heel wat afgepraat in ‘Deltablues’. Het verhaal bestaat voornamelijk uit dialogen. Vreemde dialogen van personen die geen moeite doen elkaar te begrijpen. Vooral Michiel is een kei in het ontwijken van kernvragen. “Het zou zo maar eens kunnen”, “Ik sluit niets uit”, “Leuk is anders”. Wanneer hij bij de dokter komt vanwege zijn veelvuldige (drank) hoofdpijnen, vraagt de dokter: “Gebruikt u het woordje ‘ik’ wel eens?” “Liever niet, dokter.” antwoordt Michiel. “Daar was ik al bang voor”, antwoordt de dokter.

 

Je zou ‘Deltablues’ als de opvolger van Niemöllers vorige roman ‘Broers’ kunnen zien. De kunstscene heeft zich een beetje veranderd, net als de stad waar meer angst op straat heerst. Michiel Goedhart is, net als Rudolf Verburg in ‘Broers’, op zoek naar zijn broer, die zomaar is verdwenen naar de Delta Blues bij de Mississippi. Op een dag schoot de Delta Blues in zijn hoofd en is er nooit meer uitgegaan. 

 

In tegenstelling tot ‘Broers’ echter, heeft Niemöller zich in ‘Deltablues’ meer geconcentreerd op zijn hoofdpersoon Michiel Goedhart. Een ook al komt in dit nieuwe boek wederom een moord voor in de kunstscene (in ‘Broers’ was het een moordaanslag), de lezer is er minder door afgeleid.

 

Hierdoor is Michiel Goedhart een geweldige spotprent geworden van een generatie van vijftigers die jong wil blijven. Het is een verhaal over een nurkse jongeman van 50 die te bang is om zijn ik-persoon prijs te geven. Hij verstopt zich achter zijn journalistieke kennis, hij ziet de wereld om hem heen veranderen en past zich aan aan nieuwe straatregels, maar inwendig is hij een dobberend vlot op de oceaan. Moederliefde, broederliefde, vrouwenliefde, allemaal boten die hij in zijn bestaan is misgelopen. Nog steeds schoppend tegen de regels van burgerlijkheid, nog steeds verdwalend in het nachtleven, nog steeds zijn heil zoekend in de alcohol.

 

Met vaak onderhoudende dialogen, die op het eerste gezicht nergens heen lijken te gaan, wordt het karakter van deze anti-held opgebouwd. Joost Niemöller is zelf een vijftiger, maar het is wel duidelijk dat hij allang in een haven heeft aangemeerd: ‘Deltablues’ is een makkelijk lezend boek zonder enige navelstaarderij, over een herkenbare hoofdpersonage. Een treffend portret van een generatie (Niemöllers generatie wel te verstaan), die weigert oud te worden. In tegenstelling echter tot Michiel Goedhart, is Joost Niemöller wel degelijk gerijpt: het is zijn beste boek tot nu toe!

 

JOOST NIEMÖLLER - DELTABLUES, De Bezige Bij, 2008

 

Leeslinks:

Van dezelfde schrijver:

Broers

De spier, wraak!

De dood, de stad, de rug tegen de muur

Een Michiel Goedhart in de jaren 50:

Gerard van ‘t Reve - De Avonden

Een anti-held levend tussen de blues:

John Kennedy Toole - Een samenzwering van idioten

« Terug

bol

Bestel
Joost Niemöller - Deltablues
via de internet boekhandel bol