Sandro Veronesi - Troje brandt

"Italiaanse roman over een priester, twee schelmen en vuur." 
trojebrandt.gif

Sandro Veronesi - Troje brandt

 Het gemiste inferno

 

Na de kalme chaos in Sandro Veronesi’s vorige boek, volgt de vuurchaos in ‘Troje brandt’. Alleen blijft die vuurchaos weer een kalme chaos. In ‘Kalme chaos’ was dat de kracht van het boek, in ‘Troje brandt’ is het de zwakke zijde van het verhaal.

 

Alle ingrediënten zijn aanwezig om in het verhaal een goede chaos te scheppen: een oncontroleerbare sloppenwijk, een gilde van criminelen, brandstichters en een priester die het in zijn bol is geslagen...

 

Vader Spartacus stond aan het hoofd van een vondelingenhuis annex missiepost, waar hij de jongetjes goed onder de duim probeerde te houden door ze rechtvaardig te straffen. Een van de straffen bestond eruit dat je in de kelder werd opgesloten met je blote knieën op rijstkorrels. Salvatore had genoeg van de mekkerende nonnen en het leven in het klooster. Na een aantal uitbraakpogingen, gevolgd door de kelderstraf, lukte het hem om definitief weg te lopen.

 

Hij vluchtte naar de Bouwput, een sloppenwijk, waar hij onder de bescherming kwam van de oude man Homerus, die deel uitmaakte van een dievengilde. Maar al snel raakte hij gebiologeerd door het werk van Lontje, die op bestelling brand stichtte.

 

Terwijl Saltavore zich het leven in de Bouwput eigen maakte, vond vader Spartacus een methode om de gelovigen wat harder aan te pakken: hij begon met de bouw van een toren vol met lichten, die op dramatische punten van zijn preken de gelovigen zouden overvallen met verblindende lichtstralen. Zo zouden ze wat makkelijker geloven.

 

Terwijl Salvatore zich aan zijn criminele loopbaan wijdde, werd vader Spartacus steeds fanatieker en beroemder om zijn geloofsperformances. Achter zijn rug om runden de nonnen het weeshuis verder en probeerden de ‘Spartacus-methode’ van straffen te perfectioneren...

 

Terwijl vader Spartacus haast myhtische vormen aanneemt in het boek, lijkt het wel of Veronesi niet goed raad weet met Salvatore, die als een zielige cliché-wees langzaam een volleerde crimineel wordt. Het stokje wordt op een gegeven moment overgegeven aan een andere wees die uit het klooster ontsnapt, Pampa, die van hetzelfde vuur als Salvatore gaat houden. Hij groeit uit tot een cliché-straatjongen. Het verhaal over deze twee snotjongens gaat de schrijver niet goed af.

 

Een grote confrontatie tussen de heilige vader en de rebellerende wezen blijft ook uit. En wat het grootste vuurspektakel had moeten zijn, wordt al snel door de brandweer geblust: ook in dit verhaal is het een kalme chaos, die door zijn verschillende personages en niet tot in satirische lengte uitgebouwde gebeurtenissen vervalt tot een uitgeblust verhaal.

 

Sandro Veronesi heeft wel twintig jaar het idee voor dit boek gekoesterd. Misschien zijn de personages hem te bekend geworden en heeft hij ze te veel willen polijsten. Een jeugddroom die te ver van zijn bed is komen te staan. Veronesi’s kracht ligt in de personages die dichter bij zijn huidige ‘ik’ staan. Wat hij heeft bewezen in zijn vorige roman en zijn eerste roman ‘In de ban van mijn vader’. ‘Troje brandt’ lijkt meer op een schelmenroman dan op een roman die moet laten zien hoe Italië overeind krabbelt uit de armoede anno zestiger jaren. Het is geen slecht boek, maar lang niet Veronesi’s beste roman.

 

SANDRO VERONESI - TROJE BRANDT (Brucia Troia, vert. Rob Gerritsen), Prometheus, 2008

 

Leeslinks

Van dezelfde schrijver:

In de ban van mijn vader

Kalme chaos

Onaangeraakt

Bouwen aan huize Gods:

José Saramago - Memoriaal van een klooster

« Terug

bol

Bestel
Sandro Veronesi - Troje brandt
via de internet boekhandel bol