Marc Trillard - Dolkstoot

"Franse roman over 6 vissers op een tonijntrawler." 
dolkstoot.jpg

Marc Trillard - Dolkstoot

De wil van God

De Maria Magdalena is een visserstrawler die op tonijn vist. Aan boord gaan 6 bemanningsleden: de kapitein, ook wel de Ouwe genoemd, die nog maar een paar tochten te gaan heeft voor hij met pensioen kan en zich kan wijden aan zijn fruitbomen. De kok Milo, die niet van vrouwen houdt en daarom de bemanning extra goed verzorgt, de machinist Zwarte Muts, die zijn voorraad alcohol goed heeft verstopt omdat hij er niet van af kan blijven, tweede stuurman Etchebaster die droomt van zijn beide Constanta's, de een een zeiljacht, de tweede een onbereikbare vrouw. Tenslotte is er matroos Demon, een man die door iedereen al is ontslagen maar die de Ouwe niet wilde wegsturen. Hij heeft altijd zijn mes bij de hand, schreeuwt en doet gek, maar de rest van de bemanning is al aan hem gewend.
Wanneer ze deze keer het ruime sop kiezen is er een zesde bemanningslid die zal meevaren. De jonge student Paul-Henry die door zijn vader mee wordt gestuurd om van een jongen een man te worden tussen de geharde vissers.
Dat hij anders van de boot gaat als dat hij erop kwam is een feit. Maar of het nou kwam door de bemanning die behalve Demon allesbehalve gehard is, is een andere vraag.
De tonijnvangst van deze vaart zal niet de enige vis in de netten zijn. Bovendien zijn er Spaanse kapers langs de kust van kleine vissersscheepjes die de oorlog hebben verklaard aan de grote vistrawlers: "diepzeenetten moordenaars van de zee!"
Een zeereis door de onbarmachtige zee, maar ook een tocht langs de onvoorspelbare mens.

Marc Trillard is zelf een grote reizer van de wereldzeeën. In 1994 ontving hij voor zijn meest succesvolle roman tot nu toe, 'Eldorado 51', de Prix Interallié.
Dolkstoot is niet gewoon een verhaal over een zeereis en zijn ontberingen. Het is ook een verhaal over de mensen die op een boot varen. Hun eenzaamheid, hun verslavingen, hun angsten. Hun maten zijn hun enige gezelschap, vaak zelfs in hun hele leven en toch zijn ze zo verschillend als dag en nacht. Milo houdt niet van vrouwen en compenseert dit door zijn moederlijke gevoelens voor de bemanning. Zijn lust en leven is koken en verzorgen, ook al moet hij hiervoor op één been balanceren voor zijn fornuis en zich tien keer verbranden. Hij is de meest verstandige van het hele stel. De kapitein zou dit moeten zijn, maar hij lijkt de brui te hebben gegeven aan zijn visserscarrière. Teruggetrokken in zijn stuurhut droomt hij van zijn fruitbomen en alle potten jam die hij ermee kan maken. Zijn eer is al lang tenonder, al sinds de oorlog tussen de net- en lijnvissers en die met de moderne vissers. Etchebaster heeft letterlijk de vrouw van zijn dromen ontmoet: het Bulgaarse meisje Ludmilla die hij Constanta noemt. Ook al heeft hij pas een keer met haar geslapen, zodra hij kan sluit hij zijn ogen en droomt erotisch weg op de golven van zijn herinneringen. Er is Zwarte Muts die een stevig alcoholprobleem heeft. Wanneer hij 's nachts wacht moet lopen, houdt de alcohol vaak genoeg nog zijn ogen dicht. En dan is er Demon, een vreemde eend in de bijt, die meer tegen zijn mes praat dan tegen zijn maten. Zijn leerschool ligt in een wreed verleden in Azië, dat hem soms zijn hart doet uitschreeuwen. Zijn maten zijn al enigszins aan hem en zijn vreemde gewoontes gewend, zelfs Zwarte Muts, die door hem gepest en vernederd werd. Maar nu heeft Demon de nieuwe jongen onder zijn hoede genomen. Paul-Henry, die door zijn vader op de schuit Maria Magdalena werd gezet om de ruwere kanten van het leven te leren kennen. Paul-Henry besluit zonder na te denken alles te doen wat hem wordt opgedragen. Zo komt hij het snelst af van dit vreemde vissersvolkje.
Maar het gevaar komt uit een hoek waarop men niet rekent. De tonijnvangst lijkt goed te gaan, de zee gedraagt zich voorbarig.
Zo leest dit boek bijna als een spannende triller. Alleen gaat het niet om een dader. Dolkstoot gaat over mensen, niet alleen over de bemanning van de Maria Magdalena, maar ook over de moderne mens met al zijn tekortkomingen en angsten. En over de visserij die met zijn modernste uitrustingen de zee langzaam leegschept. Een roman vol wreedheid. Maar mooi geschreven in een eigen stijl.

MARC TRILLARD - DOLKSTOOT (Coupe de lame, vert. Kiki Coumans) De Arbeiderspers, 2003

Leeslinks
Over andere tochten over zee:
Rebecca Gomperts - Zeedrift

Malika Mokeddem - Nzid

« Terug