Andrew Davidson - De waterspuwer

"Eeuwige liefde" 
waterspuwer.jpg

Andrew Davidson - De waterspuwer

Fantasierijke Canadese roman over een liefde die eeuwen duurde.

 

Wat doe je wanneer er een onbekende, prachtige vrouw aan je ziekbed verschijnt die je haar liefde verklaart en beweert dat ze in de 14de eeuw al van je hield...

 

De verteller van dit boek was een succesvolle pornoster tot hij met zijn auto verongelukte en lelijk verbrandde. Hij eindigde in een ziekenhuisbed waar de artsen er alles aan deden om hem en zijn huid te redden. Eindeloze huidtransplantaties kluisterden hem aan zijn bed, waarin hij zijn leven overdacht en vast van plan was er een einde aan te maken zodra hij de gelegenheid zou krijgen te ontsnappen aan de ogen van het verplegend personeel.

 

Totdat Marianne Engel aan zijn bed verscheen, een onbekende, prachtige vrouw die beweerde al van hem te houden sinds ze het scriptorium verliet van een klooster in Duitsland in de 14de eeuw. De artsen proberen haar in het begin van hem weg te houden, ze lijkt schizofreen en de patiënt moet rust hebben. Maar Marianne weet ze te overtuigen van haar capaciteit om de verbrande man te helen en keert steeds weer terug aan zijn ziekenhuisbed.

 

De verteller van het verhaal raakt zelf ook in de ban van deze mysterieuze vrouw die waterspuwers uit steen hakt. Hij is gecharmeerd van de verhalen die ze vertelt, over grote liefdes die de dood overwinnen én van haar eigen verhaal dat begon in het klooster Engelthal in Duitsland, toen ze in het scriptorium leerde schrijven en lezen.

 

Daar werd hij door een vriend binnengebracht als huursoldaat die door een brandende pijl fikse brandwonden had opgelopen. Marianne nam de taak op zich om hem te verzorgen en van het een kwam natuurlijk het ander...

 

Hoe groot de liefde is tussen dit bizarre stel, er mist passie. En dat is niet alleen in de liefde, maar ook in het schrijven van Andrew Davidson, die met deze debuutroman hooggespannen verwachtingen kweekte in de uitgeverswereld. Zeven jaar deed hij erover het boek te schrijven en om onderzoek naar zijn onderwerpen te plegenen zoals brandwonden, de genezing ervan en het leven rondom een scriptorium in een middeleeuws klooster. 

 

Het ziekenhuis waarin de verteller ruime tijd doorbrengt, kent niet in het minst de betoverende sfeer die de verlaten Italiaanse villa had waarin De Engelse patiënt van Michel Ondaatje werd verpleegd. En in plaats van dat Davidson zich had gehouden aan een spel van de liefde tussen Marianne en de verteller in het verleden en heden, brengt hij nog meer verhalen te berde, die meer een sussende funktie hebben, zoals de verhalen van Scherazade’s Duizend-en-één-nacht, dan dat ze tot een geheelwording van dit verhaal bijdragen.

 

Maar het zijn wel deze liefdesverhalen die het meest boeien: over een smid in Italië wiens vrouw sterft aan de pest, de Engelse vrouw die eeuwig over de golven bleef uitkijken nadat haar man, die visser was, niet meer terugkeerde van de zee, de dodelijke liefdesverklaring van een dronken Viking aan een andere Vikingman en het verhaal over een Japanse glasblaaster die zich levend laat begraven om haar liefde trouw te blijven.

 

Ook het verhaal over Marianne en de verteller in de middeleeuwen is onderhoudender dan de moderne romance die opnieuw moet vlamvatten. De verteller zelf is beslist geen romanticus. In het begin van het verhaal is het zelfs moeilijk sympathie op te vatten voor de man die eerst in een wereld leefde van seks en drugs en na het ongeluk zijn leven wil beëindigen. De uiteindelijke slotsom van het boek is dat hij zijn ongeluk en alle pijn dankbaar is omdat hij hierdoor zijn grote liefde heeft gevonden: gelouterd door de liefde. Die loutering vindt plaats in een hoofdstuk dat er ook uitspringt: wanneer de hoofdpersoon zonder morphine kan en moet afkicken, belandt hij in Dante’s hel en rekent hij definitief af met zijn oude ‘zondige’ leven.

 

‘De waterspuwer’ is helaas een fantasierijk verhaal zonder enige diepgang, waardoor het onmogelijk is het verhaal in al zijn aspecten te omarmen. Het boek neigt te veel naar grote successen in de literatuur die de middeleeuwen of andere achter ons liggende eeuwen wel op een boeiende manier met de moderne wereld wisten te vervlechten, zoals ‘De Da Vinci Code’ van Dan Brown en ‘De slinger van Foucault’ van Umberto Eco. Hoeveel oud gedachtengoed er ook wordt bijgesleept in ‘De waterspuwer’, ze missen hun mystieke uitwerking en laten de lezer ietwat ontgoocheld achter.

 

ANDREW DAVIDSON - DE WATERSPUWER (The Gargoyle, vert. Paul Bruijn en Otto Biersma), Cargo/De Bezige Bij 2008

 

leeslinks

Over mensen die niet kunnen sterven:

John Boyne - Dief van de tijd

Timothy Findley - Pelgrim

 

« Terug

bol

Bestel
Andrew Davidson - De waterspuwer
via de internet boekhandel bol