Kim Echlin - De verlorenen

"Een eerbetoon aan de doden" 
deverlorenen.jpg

Kim Echlin - De verlorenen

 Canadese roman over een liefde voor een Cambodjaan.

 

Je bent zestien jaar en je ontdekt de wereld. Je proeft van het genot om naar muziek te luisteren en je leert de liefde kennen. Maar wat weet een zestienjarig Canadees meisje van oorlog, behalve dat wat ze op tv ziet?

 

Anne Greves is 30 jaar ouder als ze het verhaal vertelt over toen ze als zestienjarige in haar woonplaats Montreal de jonge Cambodjaan Serey ontmoet. Het verhaal is min of meer tot hem gericht. Serey was in die tijd student, maar kon niet terug naar zijn land, waar Pol Pot bezig was met een van de grootste moordpartijen uit de geschiedenis van Cambodja. Tijdens zijn regime, dat duurde van 1975 tot en met 1979, vonden - volgens Echlin’s historische aantekening achter in het boek - twee miljoen Cambodjanen een vreselijke dood.

 

Serey had wel een beetje een idee wat de Rode Khmer in zijn land uitspookte en was erg bezorgd over het lot van zijn familie van wie hij, sinds de communisten aan de macht waren gekomen, niets meer had gehoord. Zodra de Vietnamezen Pol Pot hadden afgezet en Serey weer terug naar zijn land kon, nam hij afscheid van zijn liefde in het veilige Montreal en liet een totaal ontredderd meisje achter.

 

Enkele jaren later was Anne Serey nog steeds niet vergeten. Zijn heerlijk ruikende lichaam, zijn mooie stemgeluid en zijn magische muziek, ze dacht er nog dagelijks aan. Ze ontving geen enkel teken van leven van de jongen die ze eens zo lief had, geen brief vol liefdevolle woorden van haar werd beantwoord. Toen ze tijdens een televisiereportage over Cambodja meende Serey in het publiek te herkennen, besloot ze hem op te gaan zoeken en nam het vliegtuig naar de Cambodjaanse hoofdstad Phnom Penh.

 

De jonge vrouw Anne had nog steeds geen idee hoe de politieke situatie in Cambodja was. Hoewel de Amerikanen het land als veilig beschouwden en de doden werden geteld, was de bevolking onverminderd bang en durfde amper te praten, laat staan over wat er vroeger was gebeurd. De Rode Khmer was nog lang niet verdwenen.

 

Toen Anne Serey tenslotte vond, was het tijd voor de hervonden liefde. Maar wat Serey deed overdag op zijn werk, was voor Anne niet interessant. Totdat ze met haar neus op de feiten werd gedrukt.

 

Het verhaal wordt met veel passie door de lerares verteld; het is duidelijk dat dit de liefde van haar leven was. Als Anne in Cambodja komt, krijgt het verhaal echter een grimmiger toon. Hoewel Anne nog heel veel van Serey houdt, gaan haar ogen open en beseft Anne welke misdaden tegen de mensheid er hebben plaatsgevonden in Cambodja en ziet ze veel te langzaam in dat de problemen nog lang niet voorbij zijn.

 

Hier wordt dit mooie liefdesverhaal opeens afgewisseld met de gruwelijkheden die de geschiedenis van Cambodja tekent. En zo verandert de stemming in het boek van romantisch naar grimmig. Anne denkt echter heel naïef te midden van die erge herinneringen nog een gewoon leven op te kunnen bouwen. Het meisje dat in de kroegen van Montreal de muziek ontdekte en wat de muziek met haar hart kon doen, het meisje dat haar hart had verloren aan de jongen met de chapei, blijft zich vastbijten in haar liefde voor Serey, hoeveel gevaar haar leven ook loopt.

 

Kim Echlin heeft op een prachtige manier het gruwelijke met het mooie weten te combineren, zonder de Cambodjaanse zaak af te vallen. Het is goed dat ze op deze manier weer de aandacht op deze geschiedenis vestigt: nog steeds zijn niet alle nog overlevende verantwoordelijken van dit kwalijke regime berecht in Cambodja. Het verhaal over de familie, maar vooral over de broer van Serey, en Anne’s bezoek aan het museum der verschrikkingen Tuol Sleng, maken dat de rillingen over je lijf lopen.

 

Net zoals in haar vorige roman ‘Dagmar’s dochter’ laat Echlin woorden en gedachten over de bladzijdes zwieren, als een sabeldans die steeds intensiever wordt, op een muziek die verder in het boek weliswaar minder wordt genoemd, maar nog altijd het ritme bepaalt van het verhaal over Anne Greves. Een prachtig verteld verhaal over een onschuldige liefde die eindigt in een land waar de straten geplaveid zijn met bloed.

 

KIM ECHLIN – DE VERLORENEN (The disappeared, vert. Inge de Heer) De Bezige Bij 2009

 

Leeslinks
Van dezelfde schrijfster:

Dagmar’s dochter

De liefde en bloedbaden;

Ye Zhoayan – Nanjing 1937, een liefdesgeschiedenis

 

 

« Terug

bol

Bestel
Kim Echlin - De verlorenen
via de internet boekhandel bol