Joost Vandecasteele - Opnieuw en opnieuw en opnieuw

"Een Neo-Spartaanse hard-boiled liefdestragedie" 
opnieuwenopnieuw.jpg

Joost Vandecasteele - Opnieuw en opnieuw en opnieuw

Belgische roman over een onmogelijke liefde in een losgeslagen maatschappij.
 
Is het een mythe opnieuw verteld vanuit de moderne wereld, gaat het over een liefde die eigenlijk geen kans van slagen heeft, over een opgeblazen visie van de verdorven kanten van onze maatschappij of heeft Joost Vandecasteele zelf een nieuwe maatschappij gecreeërd?
 
De liefde zindert slechts een aantal keren tussen de hoer Penny en Alex, een politiecommissaris. Werd Penny vernoemd naar de amazone Penthesilea? Deze strijdlustige vrouw vocht in de Trojaanse oorlog (12de of 13de eeuw v.Chr.) als een leeuw aan de zijde van de Trojanen, waarop Achilles (die tegen Troje vocht) het als zijn taak zag haar te doden. Maar toen zij eenmaal levenloos aan zijn voeten lag en Achilles haar helm afdeed, schrok hij van de grote schoonheid van haar gezicht en kreeg hij berouw. Penny leefde van de liefde en toen ze het niet meer kon aanzien hoe collega-hoeren op brute wijze werden vermoord, verklaarde ze de gehele maatschappij de oorlog en vormde ze met haar amazones een stadsguerrilla, waartegen Alex de strijd opnam. Penny werd zijn gehate vijand, maar ook zijn grote liefde, die hij niet kon vergeten toen de strijd eenmaal gestreden was.
 
Dit rauwe liefdesduo leefde in Neo-Sparta, een stad onderhevig aan verderf, waar het stadsbestuur geen greep meer op had, waar de maffia koning was en de burgers niet goed meer wisten hoe ze zich moesten gedragen of wat ze moesten doen. Zo speelt de groepering De Nuttelozen een kleine rol. Het is een groepje jongeren die zich vervelen en daarom maar gaan partycrashen.
 
Deze maatschappij heeft ook zijn utopische kanten: zo schetst Vandecasteele dat er meerdere grote godsdiensten in de stad waren, die allen hun eigen goden en halfgoden hadden. Zo wordt Winne, een vriendin van Alex, tenslotte Orakel nummer tweeënzeventig. Van welke godsdienst wordt niet vernoemd, noch wordt uitgelegd in hoeverre de godsdiensten van belang waren voor het leven in Neo-Sparta.
 
Het boek heeft de rauwe kanten van Palahniuk’s Fight club of Rant, het doet denken aan een Taratino film, wegens de gespierde taal en gebeurtenissen, maar ondanks de ondertitel die het verhaal als ‘hard-boiled’ wil overbrengen, raakte ik als lezer vooral in het tweede deel wat verveeld en verward. De schrijver slaat te veel zijwegen in, de eens zo fanatieke vechter Alex kan nu zijn vetkwabben niet meer de baas en het verhaal verzandt in warrige lijnen zonder enige spanning, waarmee ook de sympathie van de lezer wordt verspeeld. Het einde, ach ja, haalt de mythe van Penthesilea en Achilles in, maar kan het boek niet meer redden. En Neo-Sparta is uiteindelijk toch niet zo heel verschillend van onze maatschappij. Joost Vandecasteele, ook theatermaker - won in 2010 de Prijs van Beste Literaire Debuut met zijn boek Hoe de wereld perfect functioneert zonder mij. Ondanks de ambitieuze opzet heeft hij met Opnieuw en opnieuw en opnieuw toch ergens de plank misgeslagen.
 
JOOST VANDECASTEELE – OPNIEUW EN OPNIEUW EN OPNIEUW, De Arbeiderpspers 2010
 
Leeslinks
Over de rauwe kanten van de maatschappij:
Chuck Palahniuk – Fight Club
Chuck Palahniuk - Rant
 

  

« Terug

bol

Bestel
Joost Vandecasteele - Opnieuw en opnieuw en opnieuw
via de internet boekhandel bol