Eli Brown - Buskruit en kaneel

"Kruiden fijnmalen met een kanonskogel" 
buskruitenkaneel.jpg

Eli Brown - Buskruit en kaneel

 
Amerikaanse roman over een kok die gevangen wordt door piraten
 
De titel Buskruit en kaneel geeft al heel wat weg over de fantasierijke inhoud van het boek: het gaat over chefkok Owen Wedgwood, die in dienst was van de rijke Engelse zakenman Lord Ramsey, die voornamelijk zaken deed overzee. Tijdens een inval van zeerovers wordt Ramsey gedood door de roodharige pirate en schrik der zee ‘Mad’ Hannah Mabbot en wordt Wedgwood gevangengenomen.
 
Ik lees graag culinaire romans en was dan ook benieuwd wat er op een piratenschip zoal bereid zou kunnen worden, want Wedgwood blijft maar op één voorwaarde in leven: hij moet elke week een speciale maaltijd voor Mabbot koken.
 
Het is echt behelpen op een piratenschip, zeker op de Flying Rose, waar de bemanning zich grotendeels in leven houdt met panch: een brouwsel van wijn, thee, limoensap, gemalen kruidnagels en water. In de voorraadkamer vindt Wedgwood diverse etenswaren zoals meel, uien, aardappels, honing, scheepsbeschuit, kokosnoten, gedroogde vijgen, ingemaakte haringen, vlees gepekeld in buskruit (met de naam Mary Sweet) en nog wat houdbare zaken.
 
Het allereerste wat Wedgwood gaat maken is gistdeeg, om vers brood te maken. Hiervoor gebruikte hij gist dat zich had vastgezet op gedroogde rozijnen, kokosmelk omdat dit het dichtst bij schoon en zoet water was op de boot, en meel. Om de massa warmte te geven en hij bang was dat de scheepskok Conrad er op zou trappen of erin zou spugen, droeg hij het klompje zuurdesem altijd bij zich op zijn lichaam.
 
Uiteraard slaagt Wedgwood erin om de weinige ingrediënten die aanwezig zijn op het schip (er kwamen telkens nieuwe ingrediënten bij uit visvangst, privé-bezit en van geënterde schepen) om te toveren tot heerlijk klinkende gerechten: verse kabeljauw onder een rode wijnsaus met knoflook, garnalen en gedroogde vijgen, saffraanrijst, krokante walnootkoekjes, haringpaté met rozemarijn op walnotenbrood, “in thee gerookte palingravioli dichtgeschroeid met gekaramelliseerde knoflook en laurierblad, in rum gepocheerde vijgen gevuld met Geplunderde Blauwe en besprenkeld met honing”; de gerechten worden steeds exotischer: “Kwarteleieren met basilicum gepocheerd in ramequin met een puttanesca van zongedroogde tomaten, gebraiseerde fazant met een salade van paardenbloembladeren en jus de l’île op een bedje van gebakken banaan, en een confetti van gepekelde maiskorrels à la mer.” Bij het horen van deze namen loopt het water je in de mond.
 
Helaas bestaat het verhaal niet alleen uit de culinaire avonturen van Wedgwood: veel pagina’s zijn gevuld met de anekdotes over een aantal ontsnappingspogingen van Wedgwood, het leven aan boord van de Flying Rose en de nodige zeeslagen. Wedgwood raakt steeds meer thuis in de wereld van de piraten. Eerst heeft hij een pesthekel aan Mabbot, maar omdat hij met haar mee moet eten, worden de dineetjes steeds intiemer en leert Wedgwood steeds meer over de nobele beweegredenen van een piraat die zeeën en oceanen terroriseert.
 
Avonturen te over, maar er schuilt ook een historische achtergrond in het verhaal: de Engels-Chinese opiumhandel. Vanaf de 16de eeuw importeerde Engeland steeds meer thee, zijde en serviesgoed uit China en betaalde dat met zilver. Toen in de 17de eeuw de bodem van de schatkist in zicht kwam en de handel enorm was toegenomen, moest men andere betaalmiddelen zien te vinden en dat werd de opium, die voornamelijk in India werd geproduceerd. De Engelsen zorgden er zelfs voor dat ze het merendeel van de opiumteelt in hun kolonie in handen kregen. Ondanks dat China tegen de opium was, wist Engeland op slinkse wijze zijn zaken voort te zetten en steeds meer Chinezen aan de opium te krijgen, wat resulteerde in twee opiumoorlogen met China.
 
Mabbot trekt ten strijde tegen deze gewetenloze Engelse zakenlui, die hun imperiums over de ruggen van arme Indiërs en verslaafde Chinezen bouwden. En zo krijgt Mabbot’s imago steeds betere trekjes en groeit Wedgwood uit tot een gemotiveerde piraat.
 
Buskruit en kaneel is een kleurrijk en avontuurlijk verhaal, vooral voor de fans van de ‘Pirates of the Caribbean’-films. De excentrieke bemanningsleden, achtervolgingen en zeegevechten worden extra gepeperd met de kookkunsten van de hoofdpersoon Wedgwood. Een onderhoudend en luchtig boek voor wie eens wat anders wil lezen.
 
Eli Brown – Buskruit en kaneel (Cinnamon and Gunpowder, vert. Dirk-Jan Arensman), Signatuur 2013-10-03
 
Leeslinks
Boek over de Engels-Chinese opiumoorlog:
Amitav Ghosh – Zee van papavers
 
Andere culinaire romans:
Over een chefkok:
Richard C. Morais – Truffels & tandoori
Geuren en kleuren uit de Indiase keuken:
Preethi Nair – Honderd tinten wit
De grootste literaire culinaire hit:

Laura Esquivel - Rode rozen en tortilla's

Lezen, smullen en huiveren:

Jo Kyung-Ran – Tong
Carlos Balmaceda - Kookboek voor de kannibaal
Nog meer culinaire romans:
Martin Suter – De kok
Threes Anna – De stille stad
Monique Truong – Het boek van zout
Judy Hendricks - Liefde en brood
Elif Shafak - Bastaard van Istanbul
Een culinair boek van een romanschrijfster:

Isabel Allende - Afrodite

Hét boek over zout:
Mark Kurlansky - Zout, een wereldgeschiedenis

  

« Terug

bol

Bestel
Eli Brown - Buskruit en kaneel
via de internet boekhandel bol