Amélie Nothomb - De hongerheldin

"Belgische autobiografische roman over meisje met anorexia." 
hongerheldin.gif

Amélie Nothomb - De hongerheldin

Überhunger

In veel van Amélie Nothomb's romans vinden we het thema eten. Mensen eten zich dik en rond of lijden aan de ziekte anorexia. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de schrijfster deze keer met een autobiografisch boek komt waarin honger centraal staat.

Het gaat over haar jeugd die ze in Japan, China, New York en Bangladesh doorbracht. Als dochter van een diplomatengezin moest ze vaak verhuizen en in haar geval resulteerde dat in zo groot mogelijke contrasten: Het land van haar geboorte gaf haar een rijkdom aan eten, natuur en liefde. In China moesten de buikriemen aangetrokken worden en bleek er opeens een vrijheid te bestaan die in dat land werd ingeperkt. Vervolgens ging het gezin naar New York wat een bron van feesten was en waar op grote schaal werd ingenomen, zowel op culinair als op cultureel niveau. Tenslotte kwam Amélie Nothomb in Bangladesh, een land dat zo extreem honger leed dat dit voor Amélie de tijd werd dat ze zich installeerde op de sofa en daar niet meer vanaf wilde komen.

Het boek begint echter met een eilandje waar honger een onbekend begrip is: Vanuatu, een eilandje diep in Oceanië. Dit eilandje is zo vruchtbaar, net als de zee er omheen, dat de mensen niets om eten geven en niet dat knagende gevoel in hun buik kennen. Ze hoeven hun armen maar te strekken en het eten valt erin.

Dit is de inleiding van het verhaal over de jeugd van Amélie Nothomb. Waar eten natuurlijk wel een rol in speelde, maar waar het vooral gaat over hoe Amélie iets zocht wat zin aan haar leven gaf. In China miste ze Japan. Daar begon ze in het geheim te snoepen en te genieten van de uitdrukkingen die haar lichaam uitstraalde wanneer ze iets lekkers at. In New York ging het hele gezin zich te buiten aan niet alleen voedsel en cultuur, maar ook aan de alcohol. Nog een kind en toen al aan de whisky. In de stad van overvloed wist ze zich geliefd op school en maakte kennis met de liefde.

Dat alles was niet genoeg om een elf-jarig meisje voor te bereiden op de ellende die ze in het volgende land zag: Bangladesh waar het merendeel van de mensen honger had en midden op straat stierf. Het is in dit land dat Amélie besluit dat haar lichaam zich moet plooien naar haar geest. Ze stort zich op het lezen en wil niet meer eten. Ze mist nog steeds Japan waar ze omringd werd door de tempels en zelf haar eigen riten creëerde zoals excessievelijk veel water drinken. In Bangladesh mist ze haar New Yorkse vriendinnen, in Bangladesh is de straat te afschuwelijk om op onderzoek uit te gaan. In Bangladesh leert ze dat er niet alleen mooie dingen in het leven zijn.

Zoals te verwachten van deze Belgische schrijfster die in meerdere boeken al heeft bewezen dat ze eigenzinnig van aard is en originele verhalen kan schrijven, zul je in dit boek geen psychologische uitleg vinden over hoe mensen anorexia krijgen.

Amélie Nothomb brengt haar jeugd met een lach en een traan. Bijna afstandelijk vertelt ze over zichzelf hoe ze als meisje de vreemde landen ervaarde, over de liefde voor haar zusje, de verering voor haar moeder, over hoe ze de honger ervaarde die ze rondom haar heen zag, over hoe de eetstoornis in haar leven kwam. Net zoals de titel aangeeft gaat dit boek over honger: naar eten, naar boeken, naar liefde maar ook naar een zin in het leven. Haar stijl is droog, maar maar wel zo pakkend dat je het boek niet zonder reden zult dichtklappen.

Honger is een drijfveer van de mens. Daarom is het verwonderlijk dat er een eilandje bestaat waar de mensen geen honger kennen. Dat moet saai zijn. In het kader van haar eigen honger bezocht Amélie het eilandje Vanuatu. Haar conclusie, net als dat van de eilandbewoners, is dat deze overvloed aan eten verschrikkelijk is.

Niet zonder slag of stoot heeft Amélie Nothomb haar anorexia overwonnen. Nu probeert ze tegemoet te komen aan haar honger door middel van schrijven. Dit is de drijfveer die ze voor haar leven heeft gevonden. Praktisch elke zomer komt ze met een nieuwe roman. De honger van heimwee die ze had naar Japan heeft ze gestopt door jaren later haar geboorteland te bezoeken. Haar land waar haar ouders vandaan komen, België, is nu haar woonplaats geworden, waar ze de rust vindt om haar honger te stillen.

'De hongerheldin' is een boek dat je wat dichter bij de schrijfster brengt. Het is prachtig geschreven en het laat zien dat anorexia beslist niet zo eenvoudig uit te leggen is als sommige mensen wel denken. Amélie heeft met haar carrière als succesvolle schrijfster bewezen dat 'honger' beslist een drijfveer is om mensen op te stuwen tot grote hoogtes.

AMÉLIE NOTHOMB - DE HONGERHELDIN (Biographie de la faim, vert. Marijke Arijs), De Bezige Bij/Manteau 2005

Leeslinks:
Van dezelfde schrijfster:
Filippica's
Plectrude
Over ander kinderen met eetproblemen:
Jenny Erpenbeck - Het verhaal van het oude kind

Frank O'Hagan - Het idool

« Terug

bol

Bestel
Amélie Nothomb - De hongerheldin
via de internet boekhandel bol