Heleen van Royen - De gelukkige huisvrouw

"Een ongelukkige roman over een eigenzinnige huisvrouw." 
huisvrouw.gif

Heleen van Royen - De gelukkige huisvrouw

Een naar poep en kut riekende geschiedenis

Lea Meyer, een 31-jarige 'kakmadam' uit Aerdenhout moet thuis bevallen. Tesamen met haar vroedvrouw Machteld doet ze godallesjezus haar best, maar ze moet toch naar het ziekenhuis, waar ze de bevallingskamer helemaal op z'n kop zet. Haar man Harry loopt er rond met een videocamera, Machteld krijgt de schuld van al de pijn waar ze doorheen moet en dokters en verpleegsters geven haar een hel van een tijd om dat kind via inknippen en de tangmethode naar buiten te krijgen. Harry jr. wordt geboren en Lea komt thuis, waar iedereen euforisch is over de nieuwgeborene. Alleen Lea, die zich in de kreukels bevindt en een soort shocktoestand heeft, vraagt zich af wat ze met dat nieuwe leven moet. Die gemoedstoestand wordt alleen maar erger, zodat ze een paar weken moet worden opgenomen in een psychiatrische kliniek. Weer thuis gaat ze naar de jetset-psycholoog Beau, die haar vertelt dat ze de zelfmoord van haar vader, 20 jaar geleden, nog niet verwerkt heeft.
Het verhaal is gedurfd: een lange beschrijving van een moeilijke bevalling, waarbij het logisch is dat de aankomende moeder iedereen verrot scheldt. De moeilijke tijd die voor sommige moeders dan kan volgen, kan er ook mee door. De scenes bij de psycholoog zijn waardeloos, maar de zolderscene wanneer ze door het lint gaat en naar de kliniek moet, is weer prachtig. Het vader-verhaal is ook redelijk uit de doeken gedaan.
Heleen zelf heeft 2 kinderen, dus van bevallen heeft ze verstand. Ze is geen 'kakmadem' en daar slaat ze al een plank mis, want haar taal is allesbehalve Algemeen Beschaafd Nederlands. Ze lijkt meer op zo'n omhooggevallen meisje van het volk met een man die te veel geld heeft. Dat zie je ook aan haar rol bij de psycholoog: super cliché.
Het verrassende echter is dat er een echte vrouw te voorschijn komt wanneer het verhaal over de vader uit de doeken wordt gedaan. Dit semi-autobiografische gegeven, Heleens vader pleegde ook zelfmoord, brengt haar op een niveau van menselijkheid. De Lea die naar haar gevoelens over haar vader speurt, is eindelijk een vrouw die opeens geen haat meer koestert tegenover haar omgeving en eindelijk haar tong een beetje in bedwang weet te houden.
De grootste tegenvaller van dit boek vind ik namelijk de taal: blijkbaar vindt de schrijfster dat je alles maar gewoon bij hun naam moet noemen, waarop we vergast worden op een grote hoeveelheid poep en kut, met uitdrukkingen waarvan de honden geen brood lusten. Het is allemaal wel Nederlands, maar mijn dagelijkse spreektaal is het niet. 'Straattaal' kan best werken in een boek, maar de iets te grote portie in dit verhaal maakt het boek een stuk minder. Jammer, want had ze haar taal een beetje opgeschoond en had ze haar relatie tot de psycholoog iets minder cliché gemaakt, dan was het een behoorlijk boek geweest. De vertaalrechten zijn voor een fors bedrag verkocht aan een Duitse uitgeverij. Ik ben benieuwd wat die met de taal gaan doen.

Heleen van Royen - De gelukkige huisvrouw, Vassallucci 2000

Boekenlinks:
Weliswaar niet over een huisvrouw, maar over een poetsvrouw:
Milena Moser - Het poetsvrouweneiland

« Terug

bol

Bestel
Heleen van Royen - De gelukkige huisvrouw
via de internet boekhandel bol