Lia Tilon - Huizen van papier

"Nederlandse debuutroman over mensen die nergens wonen." 
papier.gif

Lia Tilon - Huizen van papier

Zwerven in het Leger des Heils

Anna, vroeger heette ze Roos, is bij het Leger des Heils en hun opvang aan de gracht ziet ze tevens als haar huis. Ze gaat slechts naar haar eigen woning wanneer de Majoor nachtdienst heeft, want dan kan ze 's nachts niet door het pand dwalen en dromen.
Haar speciale patiënte is Lucia, een vrouw die ooit makelaarster was en nu op een groen zolderkamertje van het Leger des Heils huizen van papier maakt. Een vak verleer je nooit.
Iemand anders die Lucia's speciale aandacht krijgt is Harry, de oude zwerver die ooit in het gezelschap van haar broer Bobby leefde. Vroeger tuinman, maar na de brand in zijn huis nu dakloze.
Anna's broer: zwerver, maar ook junk en nu overleden aan een overdosis.
Er wordt vorstalarm gegeven, de drukte neemt toe bij het Leger des Heils. Maar Harry komt niet opdagen en Anna wordt steeds onrustiger. Lucia merkt de onrust van de enige Heilsoldaat met wie ze wel eens praat. Ze biedt aan een nieuw interieur voor de woning van Anna te maken.

Mooie roman over mensen die nergens meer wonen en die verstrikt raken in hun eigen dakloze leven. Buiten de drie karakters van Lucia, Harry en Bobby, die echte zwervers zijn, is Roos/Anna ook een zwerfster. De zwerfster van het hoofdstedelijk pand van het Leger des Heils, waar ze met haar transistorradiootje door gangen, badkamers en kapperskamers dwaalt. Op zoek naar wat? Naar vergeving. Ze dacht dat ze een soort verpleegster was, maar haar broertje heeft ze nooit van zijn verslaving kunnen genezen. Ze dacht dat ze een goed mens was, maar haar broertje had ze hulp geweigerd. En nu was hij dood. Het is niet zo dat ze dagelijks tot God bidt, maar ze gelooft wel in Hem. Het is niet zo dat ze denkt dat God alles vergeeft, want ze heeft haarzelf nog niet eens vergeven. Toch denkt de Majoor in haar een goeie heilsoldate gevonden te hebben, ondanks dat ze nooit bij de wekelijkse Dienst komt opdraven. Maar volgens Lucia moet iedereen bang zijn. Bang voor ontslag, zoals toen Lucia's wereld instortte?
Harry kon niet beslissen wat hij zou moeten redden toen zijn huis in de fik stond. Te laat reageerde hij en liep nu met een kandelaar, een lp van Julie London en een halfverbrande tuinalmanak door de stad en zijn leven. Hij was de schoonste zwerver die Anna ooit gezien had, had ook nooit aan het spul gezeten waar zijn maatje Bobby altijd aan zat, maar was wel al op leeftijd.
Bobbejaan was een naam die geen geluk geeft, hij had beter Bob of Rob kunnen heten. Op zijn zestiende was Bobby gewoon het huis uitgelopen en het dorp uit. Was ook nooit meer teruggekeerd. Toen Anna hem weer vond wat het te laat, hij was niet meer te redden.
Ergens begon het geluk van Lucia als beste makelaarsvrouw te rafelen. Waar de fout was gemaakt kon ze zich niet goed meer herinneren. Alleen de afgrond die zich aftekende toen ze werd ontslagen. Haar vriendje die haar van de straat had geraapt, Bobby, was ook al de pijp uit. Misschien had ze hem nooit moeten helpen. Ze had ook al zo'n hekel gehad aan de vriend van hem, een oudere man. Nu woont ze in zo'n afschuwelijk groene kamer waar ze met dozen droomhuizen bouwt.
Lia Tilon vertelt op mooie subtiele wijze over mensen die op straat leven, mislukte levens of mensen die zich niet meer kunnen aanpassen aan een huisje-boompje-beestje's-maatschappij. De rode draad is Roos, later Anna geheten, die wil helpen maar niet lijkt te kunnen helpen en die net als de daklozen rondzwerft, ook al is het door een gebouw en niet de stad. De vraag is wie wie moet helpen. Anna heeft Harry's verhalen nodig voor een bevestiging dat haar broertje niet te helpen was, de hulp aan Lucia wil Anna tot een goed einde brengen omdat de hulp aan haar broertje mislukt is. Harry hielp Bobby, of hielp Bobby Harry in leven te blijven?
Enkel bij Anna wordt het geheel duidelijk dat het verleden alles te maken heeft met hoe ze nu leeft. Hoewel ze jaren geleden al in Parijs het grootste geluk kende toen ze zich opsloot in haar hotelkamer om in zichzelf te kunnen dromen en eindeloos in haar eigen hoofd te kunnen rondreizen.
Dat is ook een van de mooie dingen van deze roman: niet alles hoeft expliciet uitgelegd te worden: een jongen van 16, een tuinman, een makelaar, allen veroordeeld tot de straat. Het gaat niet om de verhalen die achter het lot van een zwerver steken. Het gaat om de mensen zelf die op hun manier proberen te overleven. En overleven moeten we allemaal.
Een mooie debuutroman van een schrijfster die op haar vijftiende haar opleiding aan de Scapino Dansacademie opzegde en na verschillende baantjes als penitentiair inrichtingswerker aan de slag ging in een nieuw leven.

LIA TILON - HUIZEN VAN PAPIER, De Arbeiderspers, 2002

Leeslinks
Over een andere instelling:
Annie van Keymeulen - Rosa's Huis
Over bijna dakloze kinderen en een godsvruchtige ouder:
Felix Thijssen - Onder de spekboom
Psychisch leed:
Tony Davidson - Littekens
Een zwerftocht van geheel andere orde:
Russell Banks - Bone is de baas
Bijna dakloos:

Clare Allan - Poppy Shakespeare

Het verhaal van een dakloze:

Trezza Azzopardi - Herinner mij

« Terug

bol

Bestel
Lia Tilon - Huizen van papier
via de internet boekhandel bol