Amélie Nothomb - Plectrude

"Belgische roman over een uitzonderlijk meisje dat balletdanseres wil worden." 
plectrude.gif

Amélie Nothomb - Plectrude

Een bijna-sprookje over een ballerina

Het enige wat Lucette nalaat bij haar dood is de uitzonderlijke naam voor haar baby: Plectrude, "De eerste lettergreep van Plectrude doet aan een borstpantser denken, dat ruwe einde vormt als het ware een schild. Die naam is een talisman."
Plectrude groeit op bij haar oom en tante. Ze is heel slecht op school omdat ze niet inziet waarvoor ze zou moeten leren. Want het is haar grootste droom om balletdanseres te worden en daar doet ze wel heel erg goed haar best voor.
Als ze dan tenslotte op de balletschool van de Parijse opera wordt toegelaten lijkt haar toekomst zeker. De school met de bijnaam '„École des rats' (school voor ratten) is echter heel streng, tenslotte moet je voor een carrière als ballerina heel wat opofferen. Maar Plectrude weet geen maat te houden en offert iets te veel op.

Kleine maar fijne roman van de Belgische schrijfster Amélie Nothomb. Het is de elfde van haar hand en heeft zoals gewoonlijk weer vervremende personages in het verhaal. De hoofdpersoon is net als haar naam Plectrude een uitzonderlijk kind dat al snel uitblinkt in alles wat ze wil. Dat het leven ook valkuilen uitzet voor mensen met een sterke wil, blijkt maar weer eens uit dit bijna sprookjesachtige boek. De valkuil is een van de hoofdthema's in Nothomb's werk: eetstoornissen.
Toch gaan Nothomb's boeken nooit vervelen. Ze heeft een rappe manier van schrijven, een simpele stijl die lekker doorleest en voor je het weet zit je in een niet alledaagse situatie.
Dat het boekje ook een verrassend einde heeft is niet verwonderlijk, behalve dan dat de schrijfster dit keer wel een heel onorthodox deus ex machina heeft gekozen: "de ergste van alle plagen van Egypte: een plaag uit België": Amélie Nothomb zelf.
En dan rijst de vraag in hoeverre dit verhaaltje autobiografisch is (Amélie Nothomb heeft een vriendin Robert die zangeres is) en in hoeverre ze de draak steekt met de balletwereld die van hun prima ballerina's anorexia-patiënten maakt. (Amélie Nothomb heeft op een blauwe maandag balletlessen genoten en heeft anorexia gehad)
Voor de Nothomb's fans is er weer veel te vinden in dit kleine boek. Het is misschien niet een van Nothomb's beste verhalen, maar zoals al haar romans is ook 'Plectrude' weer een heerlijk werkje om even in weg te duiken, met grote thema's die je niet onberoerd achterlaten.

AMÉLIE NOTHOMB - PLECTRUDE (Robert des noms propres, vert. Marijke Arijs), Manteau/De Bezige Bij 2003

Leeslinks
Van dezelfde schrijfster:
Filippica's
De hongerheldin
Andere kleine boekjes vol kinderdrama:
Jenny Erpenbeck - Het verhaal van het oude kind
Véronique Olmi - Geen gewone dag

« Terug

bol

Bestel
Amélie Nothomb - Plectrude
via de internet boekhandel bol