Mark Boog - De warmte van het zelfbedrog

"Nederlandse roman over de reis van een verward persoon." 
zelfbedrog.jpg

Mark Boog - De warmte van het zelfbedrog

De heuvel af, het dorp in

De ik-persoon trekt de voordeur achter zich dicht en vertrekt. Zonder een echt doel voor ogen stapt hij in een voor handen zijnde ververvoersmiddel, de bus en vervolgens de trein, maar wanneer het te druk in de trein wordt en een fobische toestand toeslaat stapt de ik-figuur uit bij een volkomen verlaten stationnetje in het binnenland. Er loopt een weg, dus ergens zal een dorp moeten zijn. Na een groot gebouw in niemandsland is er de kerk die hoog boven op een heuvel troont. Het dorp ligt beneden en de ik-persoon besluit het dorp zich eigen te maken. Hij is tenslotte op zoek naar de Andere Vrouw.

Het is een vreemde reis die de Utrechtse schrijver Mark Boog ons beschrijft. Aan de hand van een nogal verward persoon die geen blad voor de mond kan nemen wanneer hij iemand ontmoet, betreden we een dorp dat eerder Frans aandoet dan Nederlands: het centrum vormt een dorpspleintje waar regelmatig 3 oudjes op een bankje verpozen, waar een café, een restaurant en iets verderop een hoerenkast en een gemeentehuis zijn. Een dorp uit duizenden dat zijn karakter krijgt van de verteller die boven bij de kerk zijn spullen heeft geparkeerd en elke avond tevreden maar vermoeid weer terug naar boven sjouwt. Het is zijn verwarde karakter en zijn boute uitspraken die de mensen maken. Een barkeeper, een oudere maar nog mooi geconserveerde vrouw die restauranthoudster blijkt te zijn, 3 oudjes waarvan de 2 mannen zozeer op elkaar lijken dat ze wel een tweeling moeten zijn, het jonge barmeisje en de Andere Vrouw achter het loket in het gemeentehuis.
In wezen gebeurt er niet veel op de korte reis van de ik-persoon die er eens helemaal uit wilde zijn. Het wordt ook niet duidelijk waarvan hij even weg wil zijn. Wel blijkt er een zoektocht naar hem op gang gezet te zijn, maar de ik-persoon beweert stellig dat dat een fout moet zijn. De bewoners reageren gelaten op deze vreemde eend in de bijt van hun kleine dorpsgemeenschap en hoe de ik-persoon ook zijn best doet, geaccepteerd zal hij er niet worden.
Hoewel de ik-persoon dus allesbehalve een normaal persoon is, zijn er menige uitspraken die zeer herkenbaar zijn. Wie heeft niet dat eenzame gevoel als men alleen een dorp betreedt om geen vreemde meer te willen zijn. De ik-persoon houdt er komische redeneringen op na, maar zo vreemd zijn ze helemaal niet. Hoewel duidelijk is dat hij verward is, zijn zijn gedachtes die hij hardop uitspreekt voor velen heel herkenbaar. De ik-persoon laat zich niet afschrikken door de negatieve houding van de dorpsbewoners. Hij zal tevreden naar zijn huis terugkeren en koestert zich in de warmte van zijn zelfbedrog. In hoeverre dat zelfbedrog alleen de verwarden is aan te rekenen valt te bezien. De lezer zal menige situatie herkennen van eigen reizen, dus is reizen niet een beetje zelfbedrog? Behalve de weinige dingen die de ik persoon in zijn rugzak meetorst, neemt iedereen altijd zichzelf mee. Goedgemutst of niet, daar valt of staat een reis bij. En dat zo'n dorp nu niet meteen de armen spreidt voor een eigenzinnige eenzame reiziger, is een bekend dorpsverschijnsel.
Mark Boog, die voor deze roman voornamelijk poëziebundels heeft gepubliceerd, schetst hiermee een mooi stukje reisproza voor de eenzame zielen die vermakelijk zullen constateren dat de grens tussen normaal en verward zijn helemaal niet zo rechtlijnig is.

MARK BOOG - DE WARMTE VAN HET ZELFBEDROG, Cossee, 2002 Leeslinks
Over een ander zelfingenomen persoon:
Eduardo Mendoza - Het avontuur van de dameskapper

« Terug

bol

Bestel
Mark Boog - De warmte van het zelfbedrog
via de internet boekhandel bol