Pieter Gaudesaboos - Hoe oma plots verdween

"Over de band tussen een grootouder en een kleinkind." 
hoeomaverdween.gif

Pieter Gaudesaboos - Hoe oma plots verdween

Hoe oma plots verdween gaat ook over de band tussen een grootouder en een kleinkind. En ook dit keer intrigeert hun relatie. Maar de vorm waarin het verhaal dit keer gegoten wordt, is behoorlijk anders. Niet de woorden van dit verhaal vragen je aandacht, maar de illustraties en de vormgeving.
Pieter Gaudesaboos is een echte kunstenaar. Dat zagen we eerder in Roodlapje en in Negen schijfjes banaan. Zijn eerste boek werd meteen genomineerd voor de Gouden Uil en bekroond met een boekenpluim. Zijn stijl is heel apart, herkenbaar, hij maakt een soort collage van foto's, handgeschreven teksten, voorwerpen, tekeningen... om een verhaal te vertellen.
Dat verhaal heeft wel iets weg van een detective, maar dan een eerder poëtische en een heel beeldende. Het hoofdpersonage is op zoek naar zijn grootmoeder, Florentine de Witte. Uit allerlei zaken leidt hij af dat ze haar vertrek goed heeft voorbereid. Als een echte spion volgde hij haar de laatste weken. Hij pluist haar handtas en vuilnis uit, volgt haar (vermomd natuurlijk), filmt haar met verborgen camera's, ontcijfert geheime codes en schrijft alles nauwgezet op in een notitieschriftje. Vreemd is dat oma meeuwen vangt en ruzie heeft met een goede vriendin uit Duitsland. Ze verkoopt haar huis, neemt van iedereen afscheid en verdwijnt...
Duidelijk is dat dit een heel verrassend, fantasievol verhaal over afscheid nemen is. Oma vliegt op het einde weg in een zelfgemaakte jas met meeuwenveren. Of gaat ze dood? Wie zal het zeggen? Vragen waarmee het hoofdpersonage ­ ondanks zijn lange en uiterst nauwkeurige zoektocht- blijft zitten. Hij wordt er op het einde zelfs wat poëtisch van ( en klinkt ineens heel wat ouder):
"Mijn hoofd tegen je heupen. Mijn lichaam in je schoot. Van onder uit bekeken lijk je veel te groot. Twee zilverzachte ogen zo trots en zelfvoldaan. Een rode rok met ruitjes raakt mijn wangen aan. De wereld toen nog heel beperkt, drie bomen en wat gras, een zandbak in de zomer, wit krijt op het terras, tuinstoel in de schaduw, die schommel was van mij de boom met roze bloempjes kreeg ik er zomaar bij. De naald trekt zwarte groeven doorheen een kinderplaat. Heel zachtjes in mijn nekje tokkel je de maat. De keuken is ons podium met ingebeeld publiek. Jij zet de eerste noten in, ik volg met de muziek."
Een klein juweeltje voor eerder kunstzinnige, aandachtige kinderen (of hun ouders). Want dit is zo'n boek waarin je blijft lezen met je ogen en steeds een nieuw voorwerp ontdekt. Of de foto-strips anders gaat lezen en oma ontdekt op een andere manier. Een ietwat vreemd boek vol dubbele bodems, dat af en toe wat oud aandoet omwille van de voorwerpen erin (het naaiwerkje vol vogels op de schutbladen) en toch heel gewaagd en jong is qua vormgeving. Een boek dat net zo fascineert als zijn titel...

Hoe oma plots verdween
Vanaf 9 jaar
Tekst, illustraties en vormgeving: Pieter Gaudesaboos
Lannoo, 2004

I.D.

« Terug