Do van Ranst - Een pruik en paarse lippen

"Soms zijn plankenkoorts en een eigenwijze regisseur anders dan je denkt." 
pruikpaarselippen.gif

Do van Ranst - Een pruik en paarse lippen

Eleonora Hartman heeft een belangrijke positie in de toneelwereld van Een pruik en paarse lippen van auteur Do van Ranst. Al vanaf haar tienertijd speelt ze kleine en grote rollen in bekende en minder bekende toneelstukken, waarvan de titels terloops worden genoemd. Een herkenning voor de toneelliefhebber en een leermoment voor degene die niets van deze kunst weet.
Dat uitgerekend deze vrouw aan Dina, de hoofdpersoon van het verhaal, vraagt om een keer bij haar langs te komen maakt Dina razendnieuwsgierig. En haar geluk kan al helemaal niet op als ze wordt uitgenodigd om een keer te komen kijken bij een repetitie van de plaatselijke toneelgroep. Dina weet dan nog helemaal niet wat eigenlijk van haar wordt verwacht, maar dat deert haar niet. Als ze thuiskomt wil ze dolgraag haar verhaal vertellen, maar haar zus zit vol van haar eigen toneelervaringen en haar moeder denkt alleen aan de presentatie van een zelfgebakken taart. En beste vriendin Marlowies? Die is te druk bezig met haar vakantievriendjes.
Die desinteresse voor Dina's toneelaspiraties blijft voortduren. Ook als ze al een paar keer naar de repetities is geweest. Ze wordt boos, steeds bozer en is op de première-avond van het toneelstuk van haar zus zo boos dat ze hoopt dat er iets ergs gebeurt. Dina wordt op haar wenken bediend: haar zus wordt niet opgevangen door haar tegenspeler en verrekt haar achillespees. En meteen heeft Dina spijt van haar nare gedachten.
Inmiddels is bij Dina's toneelgroep het moment van de rolverdeling aangebroken. De regisseur liet al op een eerder moment weten dat hij het te spelen Belle en het Beest op een geheel eigen wijze wil aanpakken, maar dat hij voor een wel hele bijzondere rolverdeling kiest had niemand kunnen bedenken.
Dina is boos, teleurgesteld en verdrietig tegelijk en dat krijgen ze bij haar thuis te horen. Die woede-uitbarsting lucht op, want Dina heeft iedereen ook weer herinnerd aan haar bestaan. Als ze weer rustig is geworden schrijft ze een briefje aan mevrouw Hartman dat ze toch niet meedoet met het toneelstuk. Of Dina dat echt gaat afgeven mag de lezer voor zichzelf uitmaken.

Door de keuze van Do van Ranst om het verhaal te schrijven in de ik-vorm, zit je als lezer al snel in de hoofdpersoon. Maar ook de dingen die Dina denkt en doet, haar twijfels en haar boosheid zijn zo realistisch neergezet dat iedere lezer zich goed kan inleven: lezers met toneelambities zullen ongetwijfeld de beschreven zenuwen herkennen, lezers zonder die ambities kunnen tienerzaken als 'verliefd zijn' en 'vriendschap' plaatsen en tegelijkertijd kennismaken met een nieuw onderwerp. Kortom, een toegankelijk en boeiend boek waarin fraaie tussenzinnetjes als 'zo'n stemmetje (in je hoofd) zegt altijd van die dingen waar je zelf niet aan zou denken' of 'alsof hij in mijn hoofd al klaar zat (als Dina plotseling aan een vriend moet denken)' een mooi taalspel opleveren.

Do van Ranst - Een pruik en paarse lippen, Davidsfonds/Infodok, 2003
(P.M.)

« Terug