Siska Goeminne - De billen van Mamoe

"Een verhaal over doodgaan en geboren worden." 
mamoe.jpg

Siska Goeminne - De billen van Mamoe

Voordat het verhaal in De billen van Mamoe van Siska Goeminne begint wordt de hoofdpersoon Lieze geïntroduceerd. Ook wordt kort iets vertelt over de inhoud. En vervolgens wordt de lezer uitgenodigd om het boek in te gaan. Dat kost geen enkele moeite, want de introductie roept erg veel spanning op.
Als het verhaal zelf dan ook nog eens begint met: 'De zon strooit vlekken in het bos en Lieze springt van vlek naar vlek. Dat is veel leuker dan gewoon naast mama en papa meelopen,' kan dat niets anders betekenen dan dat je als lezer een bijzonder boek in handen hebt. En inderdaad: al lezende en kijkende stelt De billen van Mamoe geen moment teleur.

Zoals gezegd gaat De billen van Mamoe over de achtjarige Lieze. Ze heeft een vader en moeder en krijgt binnen korte tijd een broertje. Het is een sympathiek meisje (dat onder andere zo overkomt door de sprankelende manier waarop Goeminne de echte beleving van een kind beschrijft) met een gezonde dosis fantasie. Een dode kikker, een glimmende parelketting: in Liezes hoofd ontstaan de verhalen vanzelf. 
Zoals de meeste kinderen gaat Lieze naar school, waar ze een geweldige meester heeft. Hij heeft helemaal begrepen hoe je een groep kinderen kunt boeien. Voor Lieze is het schoolleven met hem één groot feest. En dus ook voor de lezer.
Dan heeft Lieze nog Mamoe, haar oma. Lieze houdt van Mamoe. Van haar grijze krulletjes, van haar warme borsten waarin ze kan wegkruipen en vooral van haar verhalen over vroeger. Die over de liefde en verliefd zijn vindt ze het leukst. Goeminne beschrijft Liezes houden van zo intens dat je als lezer haar liefde meevoelt. Daardoor voelt de lezer ook Liezes boosheid en verdriet als die hoort dat Mamoe ziek is en uiteindelijk overlijdt. Lieze huilt hard, maar geeft al snel haar eigen draai aan de dood van Mamoe. Voor haar is Mamoe helemaal niet weg, maar vliegt ze rond, kijkt ze naar Lieze, blijft in haar en in haar billen.

Tijdens het lezen van het verhaal wordt de lezer regelmatig getrakteerd op gedichtjes vol associaties. Ze leveren een belangrijke bijdrage aan de sfeer in de boek. Dat doen ook de pentekeningen van Wim Opbrouck. Ze laten zien wat in de tekst gebeurt, maar geven daarvan wel een eigen en humorvolle weergave.
Zoals de eerste zin al beloofde is De billen van Mamoe een bijzonder boek. Als een parel aan de ketting van Mamoe.

Siska Goeminne - De billen van Mamoe, met tekeningen van Wim Opbrouck
Afijn, 2003

 

(P.M.)

 

« Terug