Astrid Lindgren - Mirabel

"Een onmogelijk lijkende wens komt uit." 
mirabel.jpg

Astrid Lindgren - Mirabel

Iedereen kent het gevoel van verlangen. Verlangen naar vakantie, een spelcomputer, vallende sterren of nieuwe schoenen. Britta-Kajsa, de hoofdpersoon in het als prentenboek uitgevoerde Mirabel van Astrid Lindgren heeft ook een verlangen. Britta wil heel erg graag een pop. In de ik-vorm stelt ze zichzelf voor aan de lezer, wie ze is en hoe ze in een klein huis op een afgelegen plek woont, en vertelt ze over haar grootste wens. Meteen zegt ze erbij dat er bij haar thuis geen geld is om er een te kopen. Britta's vader is tuinder en hij kan zijn spullen goed verkopen op de markt, maar de opbrengst is precies genoeg voor eten, kleren en andere noodzakelijke dingen. En daar hoort het kopen van een pop niet bij. Britta begrijpt dat allemaal heel goed. Toch blijft ze er stiekem naar verlangen. 
Heel onverwacht rijdt er op een schemeravond een man, Britta noemt het een raar mannetje, met paard en wagen voor. Britta hoopt op 'hekkengeld' omdat ze het hek voor hem opent, maar de man geeft haar een klein, geel zaadje dat ze in de grond moet stoppen om het vervolgens elke dag water te geven. 'Dan komt er iets leuks uit,' belooft hij haar.
De illustraties van Pija Lindenbaum laten zien dat Britta vroeg in de ochtend, 's avonds laat, als het regent en als de zon schijnt voor haar zaaiwerk zorgt. Langzaamaan komt er iets roods boven de grond uit. Het groeit en het groeit. Tot Britta's grote verbazing staat er op een dag een pop in haar tuintje. Dolgelukkig is ze. Ze speelt met de pop, maakt een bedje klaar en geeft haar de naam Margareta. En dan gebeurt het: de pop kan praten en roept dat ze Mirabel heet. Mirabel is heel ondeugend. Ze springt vanaf de kast haar bed in, rent achter de kip aan (ook dat komt de lezer weer te weten door een illustratie) en eet iedere dag poffertjes. Maar dat doet ze alleen bij Britta. Bij Britta's vader en moeder is Mirabel gewoon een pop die recht voor zich uit kijkt.

Mirabel is een heerlijk prentenboek vol nostalgie. Dat komt door het door Lindgren in goed te begrijpen, echte verteltaal neergezette verhaal waarin een meisje nog gewoon graag een pop wil hebben. Maar minstens zo bepalend zijn de illustraties. De omgevingen, kleding en leefstijl van de personages, de gebruikte kleuren: alles straalt de sfeer van vroeger uit. Wat nog eens wordt versterkt door de roosjes op de schutbladen.
Niet alleen in sfeer vormen de tekst en de illustraties een prachtige eenheid. Ook wat betreft de inhoud passen ze bij elkaar. Lindenbaum laat zien wat in de tekst staat, maar ze vult ook aan. Kleine details als naaigereedschap dat op de grond slingert, een lege sok en amper gevulde portemonnee en een kip die bijna overal bij is voegen echt iets toe aan het verhaal.


Astrid Lindgren - Mirabel met illustraties van Pija Lindenbaum, Ploegsma, 2003

(P.M.)

 

« Terug