Klaas Verplancke - Wortels

"Of de tijd die wachten heet." 
wortelsverplancke.gif

Klaas Verplancke - Wortels

Voor alle leeftijden.

'Lezen is werken,' vindt de Vlaamse auteur en illustrator Klaas Verplancke. 'Het is een constant ontdekken en zoeken. Een boek is pas een goed boek als je het meerdere keren lezen kan. Als je steeds weer iets nieuws ontdekt in de tekeningen of de vormgeving. Of als je een nieuwe betekenis of een ander thema vindt achter de woorden.' Met dit citaat geeft Verplancke precies de kracht weer van zijn boek Wortels. Het lezen van Wortels betekent niet eenvoudigweg consumeren. Het vraagt aandacht en concentratie. Maar daar krijg je als lezer veel voor terug: de mogelijkheid om te kunnen genieten van een taalspel waarvan je kriebels in je buik krijgt en illustraties waar je nauwelijks op uitgekeken raakt. En dan is er nog het thema 'vriendschap en verbondenheid'. Het boek beschrijft hoe een relatie groeit en langzaam verandert.

Wortels vertelt het verhaal van een heuvelwachter. Net als alle andere heuvelwachters zit hij iedere dag op de top van zijn heuvel. Hij wacht op iets, maar weet niet waarop. Wel weet hij dat het nooit komt. De heuvelwachter berust daarin.
Op een dag vindt de heuvelwachter een zaadje. Hij stopt het in de grond, zorgt er goed voor en wacht opnieuw. Hij heeft tijd zat, de tijd die wachten heet.
Tot de heuvelwachters grote schrik staat er op een morgen ineens een boom met de naam Kerel. De lezer komt dan te weten dat de heuvelwachter Ries heet. Hij is dan niet langer ik, maar iemand naast Kerel. De twee moeten alles delen. En daar is Ries heel slecht in. Hij gaat mokken en houdt dat jaren vol. 
Hoewel Kerel heel open en vrolijk is, stopt ook hij met praten. Wel geeft hij Ries schaduw, vruchten, noten en zingende vogels. Jarenlang. En dan heeft Kerel er genoeg van. Hij begint de verhalen die zijn wortels opvangen in de heuvel van Ries te vertellen. Hij vertelt prachtig: de taal en het ritme zijn mooi, maar ook de moraal is om bij stil te staan. 
Langzaamaan accepteert Ries de boom. Zelfs zo sterk, dat hij Kerel wil aanraken. Als hij dat eindelijk doet, heeft Kerel genoeg ontvangen om dood te gaan. Toch vormt hij voor Ries nog een brug naar een andere heuvel.

De illustraties sluiten naadloos aan bij de tekst. De karakters, een norse Ries en een olijke Kerel, zijn goed te ontdekken. Maar de tekeningen laten ook de ontwikkeling in het verhaal zien. Met slechts enkele lijnen en kleuren geeft Verplancke weer hoe Kerel het voor elkaar krijgt om Ries te laten ontdooien. 
Zelfs de typografie speelt een rol: een wisseling van perspectief betekent ook een verandering van het lettertype.
In alle opzichten is Wortels een boek dat je meerdere keren kan lezen. Een goed boek dus!

Klaas Verplancke - Wortels, Davidsfonds/Infodok, 2003

 

 

« Terug