Will Gmehlin - De yeti in Berlijn

"Over de enige echte sneeuwman ter wereld." 
yetiinberlijn.jpg

Will Gmehlin - De yeti in Berlijn

 Will Gmehlin - De yeti in Berlijn
Een mythe uit het Himalayagebergte.
Vanaf 8 jaar.

De yeti in De yeti in Berlijn van Will Gmehling is erg groot, een beetje onhandig (als hij niet weet hoe de deur opengaat trapt hij hem gewoon in), heeft hele eigen gewoontes (zoals het eten van jakgebraad als lievelingskostje), een eigen taalgebruik ('nooit meer en niet', 'hartelijk en ongelofelijk bedankt' en 'nauwelijks te geloven en toch is het waar' zijn enkele van zijn uitspraken), maar is vooral erg lief en bedoelt het allemaal zo goed. Hiermee lijkt hij een beetje op Roald Dahls Grote Vriendelijke Reus. Maar dat is dan ook de enige overeenkomst, want het verhaal over de yeti verloopt heel anders dan dat over de reus.

De yeti, de enige echte sneeuwman ter wereld, leidt een prettig leven in het Himalayagebergte. Iedere dag eet hij een stuk in jakboter gebakken jakgebraad (wat een prachtig woord is dat trouwens!). Hij woont in een mooie grot, maakt regelmatig een praatje met de sneeuwluipaard, gooit af en toe een rotsblok tegen de rotswand en geniet van de sneeuw. De yeti heeft het erg naar zijn zin. Tot het moment dat hij van de sneeuwluipaard hoort dat de nicht van de sneeuwuil zegt dat de mensen zeggen dat de yeti niet bestaat. En de nicht van de sneeuwuil kan het weten, want zij heeft in de dierentuin van Berlijn gewoond. Daarop vertrekt de yeti, vlak voor Kerstmis, naar Berlijn om zichzelf te laten zien. De reis richting de stad verloopt voorspoedig, maar als hij er eenmaal is gearriveerd gaat het mis. In Berlijn wordt de yeti gezien als een zwerver. Zelfs de daklozen denken dat hij één van hen is. Als hij probeert duidelijk te maken wie hij is, lacht iedereen hem uit. Ook de man die de Himalaya heeft beklommen en tijdens een lezing beweert dat hij de yeti heeft gezien. Dat uitlachen gebeurt zo vaak dat de yeti verschrikkelijke heimwee krijgt én zelf gaat twijfelen of hij wel de yeti is.
Toch zijn er mensen die hem wel geloven, namelijk kinderen. Op kerstavond, de yeti zit dan diep in de put, ontmoet hij Merlijn. Aan hem vertelt de yeti, op een manier alsof hij het heeft gedroomd, wie hij is. Maar Merlijn gelooft niet dat het een droom is. Volgens hem is de yeti echt de yeti! Samen lopen ze nog een tijdje door de stad en voelen zich sterk. Bij hun afscheid drukt Merlijn de yeti op het hart dat hij nooit meer mag vergeten wie hij is. Dat belooft de yeti. En besluit daarna terug te gaan naar huis, want hij heeft veel te vertellen.

De yeti in Berlijn is een aandoenlijk boek. Aandoenlijk door de yeti zelf: vanaf het moment dat hij wordt beschreven houd je als lezer van hem. En aandoenlijk door de schrijfstijl van Will Gmehling: fris en vlot geschreven, doorspekt met woordgrapjes en andere humor. Deze sfeer in het boek wordt nog eens versterkt door de fraaie zwart-wit tekeningen van Markus Grolik.
Bovendien is het aardig dat het boek de mensen een spiegel voorhoudt. Hun gedrag ten opzichte van vreemdelingen en anderszijnden wordt, zonder zwaar op de hand te zijn, pijnlijk duidelijk. 
Dit alles maakt De yeti in Berlijn tot een goed boek om in deze kersttijd te lezen. Maar in andere tijden mag natuurlijk ook.


Will Gmehling - De yeti in Berlijn met illustraties van Markus Grolik, Clavis, 2002

(P.M.)

 

« Terug