Corine Naranji - Zahra

"Vreugde en verdriet in een Koerdisch vluchtelingenkamp." 
zahranaranji.jpg

Corine Naranji - Zahra

Vanaf 9 jaar.

In Nederland vinden we het heel gewoon dat een dokter een zieke patiënt (heel vaak) beter kan maken. Voor de Koerden in het Iraakse vluchtelingenkamp in Zahra van Corine Naranji ligt dat toch even anders. Voor een dokter moeten ze naar een ander dorp, drie uur lopen, en het dichtsbijzijnde ziekenhuis staat in Bagdad, urenlang rijden met de auto. De tienjarige Zahra uit het gelijknamige boek ervaart hoe verschrikkelijk dat is als haar babybroertje Reza aanvallen van benauwdheid krijgt. Haar moeder begint dan te schreeuwen en zo snel mogelijk moet een oom, die een auto heeft, worden gehaald om naar Bagdad te rijden. Iedere keer komt Reza weer thuis, maar hij blijft ziek. Als hij weer een keer met grote haast naar het ziekenhuis wordt gebracht omdat hij hapt naar adem constateert een arts van het Rode Kruis een hartafwijking die kan worden verholpen met een operatie. Een operatie die alleen in Europa kan worden uitgevoerd en die in noodgevallen door het Rode Kruis wordt betaald. Het dagenlange wachten duurt voor het gezin Ahmadi een eeuwigheid, maar uiteindelijk komt het bericht dat Reza wordt geopereerd in Nederland. Daar komt nog eens bij dat het hele gezin meegaat en daar definitief gaat wonen. Het lijkt Zahra wel leuk om op reis te gaan, maar ze wil vervolgens graag terug naar huis. Ze vindt dat ze prima woont in het vluchtelingenkamp, waar haar huis staat, ze naar school gaat en waar haar beste vriendin en haar familie wonen. Maar volgens haar tante moet ze blij zijn, want in het kamp heeft ze geen toekomst. 
De voorbereidingen voor het vertrek verlopen in sneltreinvaart. Een gezondheidsonderzoek voor Zahra en haar twee kleuterzusjes, reispapieren in orde maken, nieuwe kleren en schoenen kopen, het huis opruimen en afscheid nemen, het gebeurt allemaal in een paar dagen. Eenmaal aangekomen in het Nederlandse opvangcentrum wachten Zahra en haar familie weer hele andere verrassingen: het gebruik van de wc en de douche, het eten met mes en vork, het rondlopen zonder hoofddoek en natuurlijk de taal. Zahra vindt het soms maar knap lastig. Maar ze slaat zich er dapper doorheen. Het is immers voor de gezondheid van haar broertje.

Het verhaal in Zahra laat de lezer weer eens stilstaan bij de grote verschillen in arm en rijk op onze aardbol. Toch is dat niet wat het boek zo bijzonder maakt. Het is de manier waarop Corine Naranji schrijft. Al in het eerste hoofdstuk krijgt de lezer een nauwkeurige situatieschets waarin elementen als 'een blauwe schooljurk', 'haar sluier omdoen', 'de theejongen' en 'plaatsnemen op het lemen bankje' op een sfeervolle manier een ander land en een andere cultuur weergeven. Vervolgens blijft Corine Naranji in tussenzinnen op subtiele wijze vertellen over de culturele gewoonten van Zahra's volk, waarbij de betekenis van een aantal woorden in voetnoten staat. Ook weidt ze een hoofdstuk aan de vlucht van de Koerden vanuit Iran naar Irak. Ze oordeelt niet, maar zet de lezer wel aan het denken. 
Bovendien schrijft ze met een intensiteit die voelbaar is voor de lezer. Vooral het afscheid van Zahra op school is treffend en mooi, met precies de dingen die belangrijk zijn voor kinderen: trakteren, afscheidscadeautjes, een bordtekening, nieuwsgierige vragen en een hand voor je beste vriendin omdat je niet tot meer in staat bent. Het afscheid van de familie is zo intens dat je als lezer hoopt (ook al is het fictie) dat ze een keer een bezoek kunnen brengen aan Nederland.
Tom Schoonooghe maakte illustraties bij dit wonderschone verhaal. De tekeningen zijn sober, maar vol kracht: met slechts enkele lijnen wordt een onderwerp scherp en in de sfeer van het verhaal neergezet.

Corine Naranji - Zahra met illustraties van Tom Schoonooghe, Fontein, 2003

 

 

« Terug

bol

Bestel
Corine Naranji - Zahra
via de internet boekhandel bol