Kristien van der Kuil - Kwijt-op-pootjes

"Vrolijk voorleesboek voor kinderen die ook weleens iets kwijtraken." 
kwijtoppootjes.jpg

Kristien van der Kuil - Kwijt-op-pootjes

Marlijn raakt steeds van alles kwijt. Waar blijven al die kwijtgeraakte spulletjes toch?

 

‘Het lijkt wel of die spulletjes van jou pootjes krijgen’, zegt de moeder van Marlijn vaak. Want Marlijn is elke dag wel iets kwijt. Haar moeder is daardoor steeds aan het zoeken. Maar vaak kan ze het toch niet terugvinden. ‘Ach mam’, zegt Marlijn dan, ‘stop maar met zoeken, dat ding is kwijt’.

 

Op een avond hoort Marlijn geritsel onder haar bed. Voorzichtig gaat ze kijken en wat ziet ze daar? Een poppetje dat zomaar uit haar eigen tekening is gestapt. ‘Noem mij maar Kwijtoppootjes’, zegt het poppetje en al gauw blijkt waarom. Want waar is de kam waarmee Marlijn gisteren nog de pluizige haartjes van mama’s bontjas kamde en die ze was vergeten terug te doen in het kammenbakje? Die heeft Kwijtoppootjes nu in gebruik als mond. En waar zijn de twee knopen gebleven die Marlijn van haar jas had geknipt om als euro’s te gebruiken bij het winkeltje spelen? Die doen nu dienst als ogen. De doppen van de nieuwe viltstiften? Die zijn voortaan de vingers. Marlijn’s moeder kan zoeken wat ze wil, maar ook de benen van de Barbiepop, de haren van Ernie, de kurkentrekker en zelfs een bijna nieuwe rol wc-papier zijn nergens meer te vinden. En dan is Kwijtoppootjes klaar. Zal Marlijn nu niets meer kwijt raken? Misschien wel, maar misschien ook niet. ‘Want’, zegt Marlijn, ‘zou Kwijtoppootjes geen vriendjes en vriendinnetjes willen?’

 

illustraties

De schrijfster is beeldend kunstenaar en heeft ook de prachtige illustraties gemaakt. Het zijn geen rechttoe rechtaan plaatjes, maar collages waarop van alles te zien en te ontdekken valt. Op de laatste paar pagina’s van het boek staan stukjes uit de illustraties, die ‘pootjes hebben gekregen’. Aan de lezertjes de taak om te zoeken van welke bladzijde ze zijn weggelopen. 

 

testpanel

Ik lees Kwijtoppootjes voor aan Charlie (5) en Sophia (8). Ze zitten genietend naast me op de bank. Elke keer als Marlijn weer iets kwijt maakt, beginnen ze te gniffelen omdat ze al weten wat het poppetje ermee gaat doen. De prachtige illustraties zijn ook zeer aan hen besteed. Favoriet van Charlie is de illustratie waar Marlijn in bad zit. Sophia kan maar niet besluiten welke ze de mooiste vindt. Het terugzoeken naar de plek waar het ‘weggelopen’ stukje hoort is nog moeilijker dan we dachten en bezorgt de illustraties de extra aandacht die ze absoluut verdienen.

 

Kristien van der Kuil - Kwijt-op-pootjes, Tobi Vroegh, 2009

 

(Hansje Verbeek)

 

« Terug